Ο (Εξαιρετικός) Μικρός Πρίγκηπας ...

Μέρος 2ο
Μέρος 3ο
Μέρος 4ο
Μέρος 5ο
Μέρος 6ο
Μέρος 7ο (τέλος)

Μερικές αρνητικές επιπτώσεις ... των ανταμοιβών

Από το εξαιρετικό άρθρο

του Thomas Gordon:
" The Case Against Disciplining Children at Home or in School"
(το οποίο πρωτοεκδόθηκε στο Rerson-Centered Review,
Vol.3, n.1, February 1988),

Ένα μικρό απόσπασμα λοιπόν

(σε δική μου μετάφραση):

Μερικές αρνητικές επιπτώσεις της επιβράβευσης

Οι περισσότεροι άνθρωποι ήδη έχουν γνώση των αρνητικών επιπτώσεων της προσπάθειας ελέγχου των παιδιών με την ανταμοιβή:

1) Τα παιδιά αρχίζουν να "δουλεύουν για τις επιβραβεύσεις", όπως για παράδειγμα οι σπουδαστές που δουλεύουν για τη βαθμολογία αντί για τη μάθηση.

2) Τα παιδιά μπορούν να γίνουν εθισμένα στο να παίρνουν επιβραβεύσεις - αναζητούν κατά συνήθεια επαίνους, επιδοκιμασία ή θετικά σχόλια, όπως και χειροπιαστά βραβεία.

3) Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν αρχίζουν να διακρίνουν την κρυμμένη ατζέντα (τον έλεγχο) πίσω από τις ανταμοιβές των ενηλίκων.

4) Ο έπαινος συχνά μεταφέρει στα παιδιά ένα συγκεκριμένο στοιχείο μη αποδοχής, όπως σ' αυτή τη δήλωση, για παράδειγμα, "Σήμερα κατανόησες το  μάθημα γιατί δεν ονειροπολούσες όπως χθές".

5) Τα παιδιά συχνά δεν εμπιστεύονται τον έπαινο, όταν δεν συμφωνεί με τη δικιά τους αυτο-εικόνα (αυτο-αντίληψη).

6) Ο έπαινος και οι άλλες επιβραβεύσεις ανυψώνουν αντιζηλίες και την ανταγωνιστικότητα μεταξύ των παιδιών.

...

άρθρο εναντίον της πειθαρχίας και του ελέγχου στο σπίτι ή το σχολείο, 
τουλάχιστον εκείνης της μορφής πειθαρχίας
μέσω της άσκησης Δύναμης, Πίεσης, Ελέγχου, Εξουσίας ή Αυθεντίας,
(αρχίζω με κεφαλαίο γράμμα μονάχα για να τονίσω την εξωτερικά τιθέμενη εξουσία,
την κατοχή -από κάποιον- εξουσίας και δύναμης πάνω σε κάποιον άλλο)

σε αντίθεση με την αυθεντία-έλεγχο-πειθαρχία διαμέσου της
απόκτησης (ειδικών) γνώσεων
ή
επαγγελματικής ή εργασιακής εξειδίκευσης,
ή
μέσω αμοιβαίας συμφωνίας
...
Το άρθρο βέβαια προχωρά
με τις ανεπάρκειες και τους κινδύνους της τιμωρίας

καθώς και με την πρόταση των γνωστών πια από τον Gordon
εναλλακτικών τρόπων
για τα θέματα πειθαρχίας ή αυτοπειθαρχίας των παιδιών:
Συμμετοχή τους στο καθορισμό των κανόνων
Μη-επικριτικά "εγώ-μηνύματα"
Συμμετοχική διαχείριση στα σχολεία
Βοήθεια προς τα παιδιά για την εύρεση των δικών τους λύσεων στα προβλήματά τους
Η "κανένας-χαμένος" μέθοδος για την διευθέτηση των συγκόύσεων κλπ
...
O Thomas Gordon λοιπόν, λίγο πιο "μεθοδικός" στα πλάισια
της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης
όπου κάθε "μέθοδος" και "τεχνική" ασφαλώς και ΔΕΝ αποτελεί την ουσία
αυτού που θα ονομάζαμε Στάση,
η οποία βασίζεται στην ενσυναίσθηση, την άνευ όρων αποδοχή και τη γνησιότητα

Γνωστός για τα "κλασσικά" του προγράμματα:


Teacher Effectiveness Training (T.E.T.)

(Gordon, T. (1999). Ο αποτελεσματικός δάσκαλος. (μτφρ.Β. Κοντογιώργος, Π. Ορφανίδης Αθήνα: Ευρωσπουδή  Εκπαιδευτήρια   «Κωστέα  – Γείτονα»)

και Parent Effectiveness Training (P.E.T.)

αλλά και το "Group-Centered Leadership and  Administration" 

στο πολύ σημαντικό βιβλίο
του Carl Rogers:
"Client-Centered Therapy"

Μίλα!, μη φοβάσαι ... Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου

Aξιοπρεπής η ημερίδα της ΕΨΥΠΕ

(Σάββατο 27 Νοεμβρίου)

(αν και λόγο ... κούρασης δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω μέχρι τέλους)

σχετικά με το Σχολικό Εκφοφισμό (bulling)

"Μίλα!, μη φοβάσαι"

Φροντίστε να δείτε τις σχετικές παρουσιάσεις (στο site τους)

και να προμηθευτείτε το σχετικό εγχειρίδιο που σε λίγο θα εκδώσουν (δωρεάν)

Μου άρεσε επίσης που (προς έκπληξή μου!) υπήρξε μία αναφορά στην "ανθρωπιστική" (προσωποκεντρική) προσέγγιση ...

Ακούστηκε βρε παιδί μου το όνομα του Rogers ! ...

Το Πολυτεχνείο του χτες στο σχολείο του σήμερα

Σε λίγες μέρες γιορτάζουμε άλλη μια επέτειο του Πολυτεχνείου. Για άλλη μια φορά θα επαναλάβουμε τραγούδια, ντοκιμαντέρ, σχολικές γιορτές...
Κι ύστερα; Το απόλυτο τίποτα, τουλάχιστον για τους περισσότερους μαθητές.

Υπάρχει τρόπος να εξαφανίσουμε αυτήν την ανία από τα μάτια των παιδιών;

-Να καταργήσουμε τις σχολικές γιορτές, ακόμα και αυτήν την πορεία, που κάθε χρόνο με πανομοιότυπο τρόπο καταλήγει σε ξέπνοα συνθήματα μπροστά από την Αμερικάνικη Πρεσβεία ή στο γνωστό κλεφτοπόλεμο κουκουλοφόρων και ΜΑΤ μπροστά από το Πολυτεχνείο, λένε πολλοί. Τίποτα από αυτά δεν έχει νόημα.

Ειδικά σε μια νεολαία που δεν έχει ζήσει τίποτα από τα βιώματα της γενιάς του ΄73, που δεν έχει δει τανκς να περιφέρονται στους δρόμους, όλα αυτά τα επαναστατικά μηνύματα μάλλον δεν έχουν να τους πουν τίποτα.

-Και τι με νοιάζει εμένα τι έγινε κάποτε (παρεπιπτόντως, έχουν περάσει 37 χρόνια) στο Πολυτεχνείο; Εγώ σήμερα ζω σε ένα σύστημα που συνεχώς με προδίδει, σε ένα σχολείο που δε μου λέει τίποτα ουσιαστικό, σε μια οικογένεια που δε με ακούει. Τελικά, ποια είναι η δική μου θέση; Είτε μπω στο Πανεπιστήμιο είτε όχι το πιο πιθανό είναι να καταλήξω άνεργος, και μάλιστα σε μια χώρα που, όπως φαίνεται, βαδίζει κατευθείαν στη χρεωκοπία. Το καλύτερο που θα έχω να κάνω σε δέκα χρόνια θα είναι να μεταναστεύσω. Αυτά και άλλα τέτοια -και με το δίκιο του- θα πει ο κάθε έφηβος στην Ελλάδα του 2010.

Τι να αντιτείνει κανείς σε μια τόσο ειλικρινή και γεμάτη αγανάκτηση θέση; Νομίζουμε ότι τα παιδιά στην εφηβία δεν ακούν τίποτα, ότι είναι στο δικό τους κόσμο, γιατί συνήθως δεν αντιδρούν όταν οι μεγάλοι τους μιλάμε. Και τι τους λέμε άλλωστε; Συνήθως τους επικρίνουμε για συμπεριφορές, τους υπενθυμίζουμε τις υποχρεώσεις τους και σχολιάζουμε το ντύσιμό τους. Και βέβαια υποθέτουμε ότι τα παιδιά δεν έχουν σεβασμό και άποψη για τίποτα.

Αν όμως κάποια στιγμή το παιδί νιώσει τόση πίεση και τελικά μας κάνει τη χάρη να εκφραστεί, με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι οι νέοι έχουν άποψη και πολύ μεγαλύτερη συναίσθηση του πού βρίσκονται σε σχέση με τους μεγαλύτερους. Τότε βλέπουμε την οργή και την αγανάκτηση στα μάτια τους, για όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους.
Και το σημείο αυτό είναι κρίσιμο: εκείνη τη στιγμή οι περισσότεροι, γονείς ή δάσκαλοι, αρχίζουμε τις στείρες διδαχές:
- Πρέπει να σέβεσαι την ιστορία και τους ήρωες...πρέπει... πρέπει...

Τότε, το παράθυρο που για μια στιγμή μόνο άνοιξε μπροστά μας κλείνει ερμητικά και το παιδί παραμένει στο σκοτάδι αυτών των συναισθημάτων. Άλλωστε είναι δύσκολο να καταφέρει κανείς να κρατήσει αυτό το παράθυρο ανοιχτό, αυτά τα μάτια να τον κοιτούν όχι με απαξίωση, αλλά αληθινά, ίσια στα μάτια...

Θα μπορούσαμε όμως να χαμηλώσουμε τους τόνους και να αφήσουμε στην άκρη τις άμυνές μας απέναντι στο παιδί. Τότε θα απελευθερωνόταν από μέσα μας και η δική μας οργή και αγανάκτηση. Θα παίρναμε τα παιδιά από το χέρι και θα τους λέγαμε πως, ναι, δεν έχουμε κανέναν εύκολο δρόμο να τους δείξουμε και καμιά εύκολη απάντηση να τους δώσουμε. Θα παραδεχόμαστε ότι δεν έχουμε κανέναν κόσμο όμορφο κι αγγελικά πλασμένο να τους δώσουμε.

Όμως το πιο σημαντικό θα ήταν πως θα κρατούσαμε ο ένας το χέρι του άλλου. Το πιο σημαντικό θα ήταν πως θα νιώθαμε για μια φορά πως δεν είμαστε αντίπαλοι, πως οι ψυχές μας αγγίζουν η μια την άλλη, πως το κενό μεταξύ μας δεν υπάρχει πια.

Τότε θα μπορούσαμε πολύ απλά εμείς να πούμε στα παιδιά και τα παιδιά να καταλάβουν πως τίποτα στη ζωή δεν κερδίζεται χωρίς αγώνα.

Πως δεν υπάρχει καμιά επανάσταση που δεν ξεκινά από την ψυχή.

Πως η γνώση της ιστορίας του Πολυτεχνείου δεν είναι ένα μάθημα για το σχολείο, αλλά ένα μάθημα για την ίδια τη ζωή...

Πως κι εκείνοι οι φοιτητές πάλευαν τις ίδιες χίμαιρες, είχαν τα ίδια αδιέξοδα.

Πως καθώς στέκονταν μπροστά από τις πόρτες του Πολυτεχνείου και φώναζαν "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία", φώναζαν για αυτά που και σήμερα όλοι θα ήθελαν να φωνάξουν.

Πως ήταν κι αυτοί παιδιά...

Τότε ίσως να απαγγέλλαμε μαζί τη Ρωμιοσύνη του Ρίτσου, θα ακούγαμε μαζί το "Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή..."χωρίς να νιώθουμε ανία...Ίσως και να το σιγοψιθυρίζαμε...

Θα μπορούσαμε...


Προτείνουμε να παρακολουθήσετε το παρακάτω βίντεο

(το οποίο με τρόπο σύγχρονο αναφέρεται στα γεγονότα του Πολυτεχνείου)

(από το αρχείο της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης)

"Ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ που με ένα σύγχρονο τρόπο αναφέρεται στα γεγονότα του Πολυτεχνείου του 1973…Ένας νέος βρίσκει τυχαία ξεχασμένα γράμματα της μητέρας του από τις μέρες της εξέγερσης και μέσα από αυτά βιώνει μια πρωτόγνωρη συγκίνηση."

Own your space ...

"Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο σε κάθε έφηβο που παίρνει το χρόνο να είναι ασφαλής και να μάθει να είναι ασφαλής και έξυπνος online"


H Linda McCarthy 
γράφει για όλους εσάς, για όλους εμάς


Πως θα ασφαλίσουμε, πως θα προστατέψουμε το "χώρο" μας (τους "χώρους" μας) ;


Κατεβάστε το βιβλίο (σε μορφή pdf) εδώ

Η κατάληψη στο 1ο Γυμνάσιο Μαρκοπούλου

Ως μαθήτρια του 1ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου θα εκφράσω τις απόψεις μου, με βάση αυτά που είδα, σχετικά με την κατάληψη που έλαβε χώρα την Τετάρτη, στις 13 του μηνός.

Καταρχήν θέλω να τονίσω ότι η κατάληψη οποιουδήποτε δημόσιου χώρου είναι παρανομία. Παρόλα αυτά, την Τετάρτη το πρωί έγινε κατάληψη!

Η ψηφοφορία έγινε χωρίς οι εκπρόσωποι του 15μελούς, να ανακοινώσουν τα αιτήματα, προκειμένου να ενημερωθούν οι μαθητές και να ψηφίσουν ανάλογα!! Ουσιαστικά οι περισσότεροι από μας, ψηφίσαμε χωρίς να ξέρουμε τι υποστηρίξαμε και τι απορρίψαμε.

   Φαγώθηκαν όλοι λοιπόν, να γίνει κατάληψη και μόλις ανοίξανε οι πόρτες ΕΦΥΓΑΝ ΟΛΟΙ!!!

Για όσους δεν γνωρίζουν, αυτοί που ψηφίζουν υπέρ πρέπει κανονικά να μείνουν στο σχολείο, υποστηρίζοντας τη θέση τους και τα αιτήματά τους.

Ας μην το σχολιάσω καλύτερα…!

Πρέπει επίσης να αναφέρω ότι για τυπικούς λόγους, κατόπιν εορτής, συντάχτηκαν τα αιτήματα, σύμφωνα με όσους ήσαν παρόντες.

Πρώτο αίτημα ήταν ο νόμος του Καλλικράτη(που δεν ισχύει)

και τα υπόλοιπα-με τα οποία εν μέρει συμφωνώ-αφορούσαν τα προβλήματα του σχολείου(τοίχοι, Ι.Ε.Κ, τουαλέτες κλπ).

Για να μην σας τα πολυλογώ, ελάχιστοι ήσαν όσοι έμειναν στο σχολείο και την επόμενη μέρα η κατάληψη δεν συνεχίστηκε.

Με βάση τα παραπάνω θεωρώ απαράδεκτο που δεν ακούστηκαν τα αιτήματα και που έφυγαν οι περισσότεροι μαθητές. 

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι η κατάληψη έγινε για να χαθεί το μάθημα της Τετάρτης. 

Έτσι πιστεύω ότι είτε το 15μελές τα μπάλωσε με τα αιτήματα για να κατορθώσει το επιθυμητό, είτε υπήρξαν ελάχιστοι που πραγματικά ήθελαν να γίνουν κάποιες διορθώσεις στις βλάβες που υπάρχουν στο σχολείο. Οι μαθητές που επιθυμούσαν διορθώσεις, θα μπορούσαν να είχαν συζητήσει αρχικά με το 15μελές, ύστερα να απαριθμούσαν τα προβλήματα και κατόπιν να απευθύνονταν στον διευθυντή και να βρουν κάποια λύση με δημοκρατικές διαδικασίες.

Εν κατακλείδι, παρ' όλη την αναστάτωση που προκλήθηκε το πρωινό της Τετάρτης, τουλάχιστον ο Δήμος έστειλε εργάτες για να βάψουν τους τοίχους.

Ελένη Κων/να Μακροπούλου Γ΄2

Καλή χρονιά "Εκτός Ύλης"!

Το Εκτός Ύλης καλωσορίζει τη νέα σχολική χρονιά.
Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος θα προσπαθήσει να αποτυπώσει στις σελίδες του τις ανησυχίες και τα ενδιαφέροντά σας όσο καλύτερα μπορεί, με στόχο να αποτελέσει το δικό σας λόγο, τη δική σας φωνή στην ενημέρωση, τον προβληματισμό, την ψυχαγωγία και ...κυρίως τη δημιουργία!
Μείνετε συντονισμένοι!