Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Σεμινάριο στη χρήση ψηφιακών εργαλείων στη σχολική τάξη: Δήλωση συμμετοχής

Το σεμινάριο θα λάβει χώρα στις εγκαταστάσεις
των Εκπαιδευτηρίων Ελληνογερμανική Αγωγή,
στην Παλλήνη Αττικής,
την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2013,
15:00- 17:15.


To σεμινάριο απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς που επιθυμούν να ενημερωθούν για την πύλη του Open Discovery Space και τα πλούσια ψηφιακά εργαλεία που προσφέρει.

Στο σεμινάριο θα παρουσιαστούν
οι τρόποι αξιοποίησης της πλατφόρμας του ODS
καθώς και οι πιλοτικές δράσεις του.

Παρακαλούμε τους εκπαιδευτικούς να δηλώσουν συμμετοχή
ως τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου
συμπληρώνοντας την αίτηση συμμετοχής
ηλεκτρονικά εδώ.

Πρόσκληση/εργαστήρια-σεμινάρια : εδώ





Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τον εκφοβισμό στο σχολείο ...

Στα link που παρουσιάζονται μπορείτε να βρείτε
πολύ χρήσιμες πληροφορίες
και βοήθεια
σχετικά με τον σχολικό εκφοβισμό ...

3 κανόνες που πυροδοτούν τη μάθηση


Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Εκτός Ύλης: 3ο τεύχος

Ζητούμε από τους αναγνώστες μας να συγχωρήσουν τα όποια λάθη στην έκφραση και την ορθογραφία των σελίδων που ακολουθούν, καθώς η τελική επιμέλεια της ύλης θα ολοκληρωθεί πριν την επίσημη παρουσίαση του τεύχους, η οποία θα γίνει προσεχώς.
Ευχαριστούμε τις καθηγήτριες κ.κ. Αγόρου Ελένη και Μαντάλα Αθηνά, το μαθητή Αλέξανδρο Κεπελιάν και την ψυχοθεραπεύτρια κ. Ξανθοπούλου Ειρήνη, για τις συνεντεύξεις που μας παραχώρησαν.
Ευχαριστούμε, επίσης, τις καθηγήτριες κ. Μουσέτη Μαρία και Μέμμου Ιωάννα, για την επιμέλεια και οργάνωση δυο πολύ σημαντικών πολιτιστικών εκδηλώσεων του σχολείου, καθώς και για την παρουσίασή τους στο τεύχος.
Ευχαριστούμε, τέλος, όλους τους μαθητές της συντακτικής ομάδας για τη συνέπεια και τον ενθουσιασμό με τον οποίο εργάστηκαν μαζί μας, αφιερώνοντας πολύτιμο εξωδιδακτικό χρόνο και δημιουργώντας το δικό τους, πρωτότυπο έργο.
                                                                                                                                                            Σ.Σ.
                                                                                                                           

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

The Eurodragon eggs and the wine of solidarity




Once upon a time there was a very rich and hospitable country. Visitors from all over the world visited that country in order to admire its unique treasures, and left the country with presents and unforgettable souvenirs that were offered to them.
-       Oh, Gods! The people of this country are really generous!
-       Yes. Indeed! Look, how many presents have offered us!
-       I will take Democracy. What a wonderful statue!
-       This ancient column is ideal for me. I will decorate my front garden with it. Oh, no. I will take four. One is not enough.
-       What about that small statue of Athena? It stands for wisdom.
-       I think, it's marvellous. And I will take some jewellery, necklaces and earrings for my wife and daughters.
-       And don't forget choosing some of these colourful marbles for my living room. Very classy, aren't they?
-       No doubt! I love this country! It's both hospitable and ''generous''.
The years wore on and someday a very harsh winter made its appearance.
The people of that country got ill. They had headache, backache, stomachache and first of all – heart pain. They took pills in all colours. There was no improvement.
''You ought to be patient'', the king advised them, ''spring is coming very soon!''.
However, winter passed and the symptoms got worse. Some people left the country looking for spring somewhere else.
A very moody and cloudy day, the king-despaired as he was-decided to visit himself the great wizard's workroom, who was famous for his know-how.
       -One magic tranquilizer -no matter how much it costs'' the king begged. ''I have to protect my
        people.
      - I have the formula, the great wizard answered in certainty. The only thing I'm going to need is
       the Eurodragon eggs.
      - The eggs of the monster? asked the king in great confusion. But in what way are we going to
        get them? he dared to ask.
-       Let him eat seven boys and seven girls, the best ones, the great wizard answered coldly.
The king, troubled and  confused, hesitated for a moment but finally accepted the exchange. The following day, he ordered his servants to sacrifice a group of seven boys and seven girls – the best ones- for receiving just a small dose of the magic tranquilizer.
All the same the tranquilizer was not sufficient and the following year the great wizard still demanded the Eurodragon eggs.
Then, one day, the king's son, a handsome and brave man, decided to confront the Eurodragon. Without losing any time, he took the way to the labyrinth where the terrible monster lived.
At the entrance, the young prince met the pretty daughter of the guard. The two young people came face -to-face and fell in love at first sight.
The beautiful girl wanted to help the prince and offered him a present:
-       Here it is the sword of your ancestors, she told him. It's too heavy to raise it. It carries all the values of your past. If you manage to raise it, you'll be able to defeat the Eurodragon.
The young prince, right away, raised the sword and determined to face the monster entered the labyrith. The fight lasted for hours. It was outrageous. But the young man, worthy of his past, handled with great ability all the values of his ancestral sword and the Eurodragon was finally defeated.
After that, he went to the great wizard's house and forced him to change the formula of the magic tranquilizer:
-       Put wine of solidarity into your kettle! It gives a splendid odour, totally human!
Since then, the people of that beautiful country expect that they will be cured from all evils.
Our narration hasn't finished.
We hope that it will ''touch'' the Russian heart.

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013


Ο Γάλλος σκηνοθέτης
                   Μάρκος Γκαστίν
μιλά για την ταινία του
«Μασσαλία μακρινή κόρη»

στους μαθητές της Γ΄  τάξης του 1ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου.

Η καθηγήτρια Γαλλικής Γλώσσας, κ. Ιωάννα Μέμμου, η οποία επιμελήθηκε και οργάνωσε αυτή τη συνάντηση,  μας είπε:
·         Στο πλαίσιο του μαθήματος των Γαλλικών και σε συμβατότητα με το Α.Π.Σ  (Αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών), και το Δ.Ε.Π.Π.Σ (Διαθεματικό ενιαίο πλαίσιο προγραμμάτων σπουδών), όπου γίνεται εμπλουτισμός του σχολικού προγράμματος με τις τέχνες και τον πολιτισμό, οι μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου  είδαν την βραβευμένη, με Α΄ κρατικό Βραβείο Ντοκιμαντέρ (2004), ταινία του Μάρκου Γκαστίν «Μασσαλία μακρινή κόρη, ενώ δούλεψαν πάνω σ’ αυτήν με φύλλα εργασίας.
·         Στις 5 Φεβρουαρίου του 2013 είχαμε τη τιμή και τη  χαρά να υποδεχτούμε στο σχολείο μας  τον ίδιο τον γάλλο σκηνοθέτη που, ανταποκρινόμενος ευγενικά στην πρόσκλησή μας, συνομίλησε με τους μαθητές πάνω στην ταινία του, το επάγγελμά  του, αλλά και την σημασία της τέχνης στην ζωή μας.
·         Το θέμα της ταινίας είναι άνθρωποι με διττή ταυτότητα,  Γάλλοι  με ελληνική καταγωγή που ζουν στη Μασσαλία, πόλη που ιδρύθηκε το 2600 π.χ από  Φωκαείς.»

Ακολούθως,  παρατίθενται αποσπάσματα από αυτήν την σημαντική συνάντηση- συνέντευξη,
με τη επιμέλεια του μαθητή  Θανάση Μπότα (Γ΄2).

·        Πώς εμπνευστήκατε τον τίτλο της ταινίας ;
Τον τίτλο της ταινίας! Είναι μια ταινία δίγλωσση και εντελώς ελληνογαλλική. Σκέφτηκα πρώτα ένα τίτλο στα γαλλικά που ήταν το «Marseille,profil grec», profil grec, με την έννοια να κάνεις ένα κάπως ελληνικό πορτρέτο της Μασσαλίας.
Αυτός ο τίτλος φαινόταν ωραίος μεταφρασμένος στα ελληνικά (ελληνική Μασσαλία, ελληνική καταγωγή), αλλά δεν μου άρεσε και πολύ, επειδή στην ταινία μαζεύω ιστορίες ανθρώπων που μας διηγούνται πώς είναι να έχεις καταγωγή από μια άλλη χώρα και πώς το ζεις αυτό, όταν αυτή τη χώρα την έχεις περάσει μέσα σου σε δύο, τρεις γενιές .
Μερικοί από αυτούς θέλουν να επιχειρήσουν την επιστροφή για τους παππούδες των παππούδων που έχουν. Προσωπικά, έψαχνα ένα χαρακτήρα. Στην προετοιμασία είχα πάρει συνεντεύξεις  από πολλούς απογόνους Ελλήνων. Για μένα ήταν παραπληρωματικές και ήθελα  να τις  ενσωματώσω στην ταινία.
Μου έλειπε, όμως, μια ιστορία για να δέσει με όλα. Την ιστορία την βρήκα, είναι η ιστορία της γυναίκας που ψάχνει  τα ίχνη του πατέρα της. Και αυτή είναι μια κόρη Ελλήνων που ψάχνει τον πατέρα της και συνολικά ψάχνει  την ιστορία της καταγωγής της. Έτσι, μου άρεσε  ο τίτλος ‘’Μακρινή Κόρη’’, γιατί είναι μια κόρη μακριά από τον πατέρα της η γυναίκα αυτή, που είναι το σύμβολο της ιστορίας.
·        Αισθάνεστε περισσότερο Γάλλος ή Έλληνας ;
Αισθάνομαι εγώ! Έχω και τα δύο μέσα μου, γεννήθηκα Γάλλος από μητέρα με ελληνική καταγωγή, η μητρική μου γλώσσα είναι τα γαλλικά.
Στο σπίτι μιλούσαν γαλλικά, γιατί  ο πατέρας μου ήταν Γάλλος και μεγάλωσα στη Γαλλία, νιώθοντας ότι δεν ανήκω μόνο σε αυτή. Έτυχε κάποια στιγμή στην ζωή μου, τελειώνοντας της σπουδές μου, -σπούδασα αρχιτεκτονική- ένας αρχιτέκτονας να μου προτείνει μια  δουλειά για 3 μήνες και αυτοί οι τρείς μήνες έγιναν 33 χρόνια εργασίας!
Και, έτσι, τώρα, μένω σε αυτή τη χώρα, εδώ, στην Ελλάδα, μιλάω όλη τη μέρα όχι τόσο καλά, αλλά μιλάω την ελληνική γλώσσα, έχω παιδιά που μιλάω ελληνικά μαζί τους. Οπότε δεν αισθάνομαι ούτε εντελώς Γάλλος ούτε εντελώς Έλληνας. Η ταυτότητα του καθενός δεν ταιριάζει με την ταυτότητα που του βάζουν οι άλλοι. Είμαι σκηνοθέτης, αλλά δε με περιορίζει αυτό το πράγμα, είμαι και πολλά άλλα πράγματα μαζί.
·         Tι θα συμβουλεύατε  κάποιο νέο που θα ήθελε να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα ;
«Μάθε να ζεις χωρίς λεφτά», δηλαδή, μην περιμένεις να αποκτήσεις αυτά που θέλουν πολλοί  άνθρωποι: αυτοκίνητα, σπίτια, χρήματα… Εγώ είμαι κάποιας ηλικίας… έχω όμως τη μεγάλη πολυτέλεια να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα, να κάνω το επάγγελμα που θέλω ή τα πράγματα που μου αρέσουν. Μάθε λοιπόν  «να ζεις μέσα από αυτό που διάλεξες».                      
·         Μάθατε να μιλάτε Ελληνικά  από την οικογένειά σας ή όταν ήρθατε να ζήσετε στην Ελλάδα ; 
Ήξερα μόνο κάποιες λέξεις και εκφράσεις από την μητέρα μου, παίζαμε με αυτά.
Την  Ελληνική γλώσσα την έμαθα από την αρχή. Αλλά, επειδή ήξερα γαλλικά και αγγλικά, άργησα να την μάθω. Όταν προσπαθούσα να μιλήσω ελληνικά με τους δικούς μου, εκείνοι μου απαντούσαν στα γαλλικά! Μετά από δύο χρόνια -είχα κάνει μια μελέτη για το Άγιο Όρος- πήγα στο Άγιο Όρος για  είκοσι ημέρες. Εκεί δεν μιλούσαν άλλες γλώσσες, εκτός από καμιά φορά αρχαία ελληνικά, οπότε η μοναδική λύση ήταν να μιλήσω ελληνικά. Εκεί κατάλαβα ότι ήξερα ελληνικά! Μετά από τις είκοσι ημέρες μιλούσα με όλους ελληνικά. Έτσι έμαθα τα ελληνικά!
·         Πιστεύετε πως η τέχνη μπορεί να σώσει τον άνθρωπο;
H τέχνη είναι ουσιαστική για τον άνθρωπο σε όλες τις μορφές της.
Η τέχνη δεν είναι μόνο  ζωγραφική , αρχιτεκτονική, γλυπτική κλπ,
τέχνη είναι η σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον του.
Ο τρόπος που κάνεις τα πράγματα αντικειμενικά, αυτό παλιά λεγόταν τέχνη.
Οι τέχνες σήμερα κάνουν τον άνθρωπο να δει πιο πέρα  από την  καθημερινότητά του, να σκεφτεί αυτό που κάνει και πώς θα το κάνει.
Πιστεύω ότι η τέχνη είναι το παν για μένα.

                                                             
 

      

"Ο Καλύτερος Μύθος"

"The Best Legend"

Το Βραβείο Καλύτερου Μύθου (Best Legend nomination) κέρδισαν το 1ο Γυμνάσιο Μαρκοπούλου, σε συνεργασία με το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα στο  Διεθνή Διαγωνισμό θεατρικού έργου στην αγγλική γλώσσα με τίτλο "International Festival of the English Language Plays - Fairy Island 2013".
Στο διαγωνισμό, ο οποίος λαμβάνει χώρα τα τελευταία χρόνια στην Αγία Πετρούπολη,  συμμετέχουν σχολεία από χώρες- μέλη της UNESCO,  με δραματοποίηση ενός μύθου ή ενός μέρους του.
Οι μαθητές του Α2 του 1ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου συνέθεσαν μια ιστορία με τίτλο «Τα αυγά του Ευρώταυρου και το κρασί της αλληλεγγύης» αρχικά στη γαλλική γλώσσα, εμπνεόμενοι από το μύθο του Θησέα και του Μινώταυρου, προκειμένου να συμμετάσχουν στο Διαγωνισμό Γαλλοφωνίας 2013.. Στη συνέχεια, η ιστορία αποδόθηκε στα αγγλικά, με την επιμέλεια της καθηγήτριας Αγγλικής γλώσσας του 1ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου, κ. Στ. Δέδε , με τίτλο «The Eurodragon eggs and the wine of solidarity» και σκηνοθετήθηκε σε ένα δρώμενο από τον σκηνοθέτη Χρ. Καρακάση, καθηγητή του Καλλιτεχνικού σχολείου Γέρακα. Συντονιστές του project ήταν η κ. Ζ. Πλαταρά, καθηγήτρια Γαλλικής Γλώσσας του 1ο Γυμνασίου Μαρκοπούλου και η κ. Τρ. Φυντανίδου, καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής του Καλλιτεχνικού Σχολείου Γέρακα. 

Ευχαριστούμε τους μαθητές και τους καθηγητές που δημιούργησαν κάτι τόσο όμορφο, προσφέροντας μια νότα αισιοδοξίας σε όλους μας!
  


Κυριακή, 12 Μαΐου 2013



Συνθήματα κατά του ρατσισμού

Τα  παρακάτω συνθήματα συγκέντρωσαν τη μεγαλύτερη βαθμολογία    μετά από ψηφοφορία.
Κάθε τμήμα ψήφισε τα συνθήματα ενός άλλου τμήματος.

Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός.       
                                           Ρωξάνθη  Στουραΐτη - Μαρία Σκορδά Α6


Άσπρος, Μαύρος, Κίτρινος δεν έχει σημασία
όλοι είμαστε άνθρωποι κι έχουμε αξία
                                              Έλενα Καραμανλή – Ξένια Δέσπου Α1

Όλα τα χρώματα μαζί φτιάχνουν ουράνιο τόξο
Έτσι κι όλοι οι άνθρωποι   έναν ωραίο κόσμο
                                                Σωτηρία Τσούμα  –  Μαρία-Λυδία  Χουζούρη Α6



                                                                                                 Ζαφειρία Πλαταρά
καθηγήτρια   Γαλλικής Γλώσσας
στο 1ο Γυμνάσιο Μαρκοπούλου

Συμμετοχή στο Διαγωνισμό  Γαλλοφωνίας 2013

Ένας από τους πρωταρχικούς στόχους  της Γαλλοφωνίας   αποτελεί η διατήρηση και ο σεβασμός της πολιτισμικής διαφορετικότητας. Ο φετινός διαγωνισμός εστίασε στην ποικιλομορφία των μύθων και των παραμυθιών   τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή.   Συγκεκριμένα, το θέμα του διαγωνισμού  ήταν  η ομαδική  δημιουργία μιας σύγχρονης ιστορίας,   βασισμένης σε ένα έργο της   παγκόσμιας  ή εθνικής μυθοπλασίας. Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η χρήση κατά την αφήγηση τουλάχιστον τριών  από τις   δέκα προτεινόμενες  λέξεις της Γαλλοφωνίας,.
Με  τη σύμφωνη γνώμη των μαθητών του Α2, αποφασίστηκε η συμμετοχή στο διαγωνισμό  και   η συγγραφή μιας  μοντέρνας εκδοχής του αρχαίου μύθου ''Θησέας και Μινώταυρος'' με τίτλο:  "Les oeufs de l' Eurotogre et le vin de la solidarité"(''Τα αυγά του Ευρώταυρου και το κρασί της αλληλεγγύης'') .  Η επιλογή της δημιουργικής  προσαρμογής  της γνωστής ιστορίας  με την προσθήκη σύγχρονων στοιχείων  ήρθε  να εκφράσει την ανάγκη για συναισθηματική    αποφόρτιση  σε μια ιστορική στιγμή   όπου   κυρίαρχα  οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά δεδομένα προδιαγράφουν,  ιδιαίτερα για τους νέους, ένα αδιέξοδο μέλλον.  Το παραμύθι έχει τη λύση του. Κι εδώ βρίσκεται η μαγεία, η δύναμή του. 
Οι μαθητές εργάστηκαν χωρισμένοι σε  ομάδες.   Ανάλογα με το επίπεδο γλωσσομάθειας και τις ιδιαίτερες δεξιότητες του κάθε μαθητή, επιμερίστηκαν οι εργασίες.   Συνεργάστηκαν αρμονικά και υλοποίησαν την εργασία με ζήλο, ενθουσιασμό στην πλειοψηφία.  Το τελικό προϊόν ικανοποίησε το σύνολο και ιδιαίτερα την εκπαιδευτικό για την κινητοποίηση και το ενδιαφέρον των μαθητών.
Το παραμύθι στην πορεία βρήκε θερμούς υποστηρικτές -τους μαθητές του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα,   μεταφράστηκε  στα Αγγλικά ("The Eurodragons' eggs and the wine of solidarity"), δραματοποιήθηκε, βιντεοσκοπήθηκε και πέταξε για την Αγία-Πετρούπολη για να συμμετάσχει  στο Διεθνές Φεστιβάλ Αγγλικού παραμυθιού.  

Σχόλια των μαθητών
ñ    Μου άρεσε που μάθαμε πολλά και συνεργαστήκαμε όλοι μαζί για να πετύχουμε ένα στόχο.
ñ    Αυτή η ομαδική εργασία μου άρεσε πολύ γιατί δεθήκαμε πολύ οι μαθητές μεταξύ μας, βελτιώσαμε την προφορά μας. Περάσαμε αρκετές ώρες για να το δημιουργήσουμε αλλά το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο!
ñ    Από την εργασία μας, μου άρεσε που εγώ και οι φίλες μου κάναμε τη μετάφραση ενώ εγώ προσωπικά έμαθα καινούργιες λέξεις. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό. Ελπίζω και στο μέλλον να κάνουμε παρόμοιες εργασίες. Η συνεργασία ήταν πολύ καλή μεταξύ μας. Ήταν μια ωραία εμπειρία.
ñ    Μου άρεσε πολύ γιατί μπορέσαμε να συνεργαστούμε και να πούμε τις ιδέες μας! Έτσι στο τέλος βγήκε πολύ καλό το αποτέλεσμα !
ñ    Από όλη αυτή την εργασία μου άρεσε πολύ που συνεργαστήκαμε σε ομάδες, ζωγραφίσαμε για το παραμύθι και πιστεύω πως βγήκε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.
ñ    Από αυτή την εργασία είμαι πολύ ευχαριστημένη. Τα περισσότερα παιδιά της τάξης συνεργαστήκαμε χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις. Έμαθα αρκετές καινούργιες λέξεις, είχα την ευκαιρία να εξασκηθώ στην προφορά μου σε δύσκολες λέξεις. Πέρασα πολύ ωραία και φυσικά όπως ήταν λογικό το αποτέλεσμα ήταν φανταστικό- αυτό που μας άξιζε.
ñ    Εδώ και καιρό κάνουμε μία εργασία που τελικά βγήκε πολύ καλή. Το αποτέλεσμα ήταν τέλειο και φυσικά η συνεργασία με τους συμμαθητές ήταν μια πολύ καλή εμπειρία  και θα ήθελα να το ξανακάνω.
ñ    Από τις αμέτρητες ώρες που περάσαμε ζωγραφίζοντας, γράφοντας  σκεπτόμενοι μου έμεινε ότι συνεργάστηκα, έμαθα και έβγαλα ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα και χαίρομαι που επιλέχτηκε το τμήμα μας για να πάρει μέρος σε αυτό το διαγωνισμό. Είναι μια μοναδική εμπειρία που θα μας μείνει αξέχαστη.
ñ    Εμένα μου άρεσε που συνεργαστήκαμε γιατί ήμασταν μια ομάδα όλοι μαζί και βοηθούσε ο ένας τον άλλον αν είχε δυσκολία σε κάτι. Ήταν πολύ ωραίο που δουλεύαμε όλοι μαζί.
ñ    Έμαθα πολλά πράγματα από αυτή τη συνεργασία.
ñ    Μου άρεσε που συνεργαστήκαμε σε ομάδες, έμαθα πολλά πράγματα και πιο πολλά Γαλλικά. Ακόμα μου άρεσε που ζωγραφίσαμε. Επίσης μου άρεσε πολύ που ονομάσαμε τον ταύρο Ευρώταυρο.
ñ      Εγώ είχα την ευκαιρία να δουλέψω σε δύο ομάδες. Και στις δύο τα παιδιά ήταν πολύ συνεργάσιμα και δουλέψαμε με αρμονία και συντονισμό. Το έργο αυτό θα είναι μία από τις καλύτερες αναμνήσεις μου.


 Συνεργάστηκαν οι εκπαιδευτικοί:
Στυλιανή Δέδε ΠΕ06 (1ο Γυμνάσιο Μαρκοπούλου)
Τριανταφυλλιά Φυντανίδου ΠΕ11 (Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα)
Χρήστος Καρακάσης Σκηνοθέτης (Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα)

 Παράλληλα με το διαγωνισμό και στα πλαίσια της επεξεργασίας του παραμυθιού (conte étiologique et conte merveilleux), οι μαθητές επινόησαν σύντομες ιστορίες   καθώς και δύο παραλλαγές του Ευρώταυρου στα Ελληνικά.



Γιατί οι πιγκουίνοι οι αυτοκρατορικοί είναι τόσο χοντροί;

Κάποτε οι πιγκουίνοι ήταν λεπτοί,  έτρωγαν έντομα και πετούσαν.
Μια μέρα όμως ένα μωρό πιγκουινάκι, που δεν ήξερε ακόμη να πετάξει, γλίστρησε στον πάγο,  έπεσε στο νερό και κατάπιε  άθελά του ένα ψάρι. Το βρήκε πολύ πιο νόστιμο από τα άγευστα έντομα που του έδινε η μαμά του και από τότε  έπεφτε συνέχεια στο νερό για να βρίσκει ψάρια.  Οι  άλλοι πιγκουίνοι, από περιέργεια,  δοκίμασαν κι αυτοί το νέο έδεσμα. Έφαγαν δε τόσο πολύ που φούσκωσαν και δεν μπορούσαν πια να πετάξουν.
Από τότε  οι πιγκουίνοι είναι  χοντροί και κολυμπάνε αντί να πετάνε.

Μαρία-Δήμητρα Κάσα
Ελπίδα Κατσογιάννη
Μάνος  Λορέντζος
Δημήτρης Κωνσταντινίδης

Γιατί η πολική αρκούδα δε φοράει βερμούδα;
Κάποτε η πολική αρκούδα φορούσε   βερμούδα.
Κάποια μέρα πήγε για μπάνιο στην παραλία. Ξαφνικά φάνηκε ένας καρχαρίας κι άρχισε να την κυνηγάει. Η βερμούδα όμως την εμπόδιζε να κολυμπήσει γρήγορα για να ξεφύγει. Έτσι αναγκάστηκε να τη βγάλει     και να τη χάσει.
Από τότε η πολική αρκούδα δε φοράει βερμούδα.

Κοραλία Μαλανδράκη
Έλενα Μανώλη




                  Γιατί η πολική αρκούδα δε φοράει μάλλινη μπλούζα;
Κάποτε οι πολικές αρκούδες είχαν άσχημο τρίχωμα και φορούσαν μάλλινες μπλούζες για να το κρύψουν. 
Μια μέρα, ένα μικρό αρκουδάκι, που φορούσε πάντα ένα γαλάζιο μακρύ πουλόβερ γιατί του πήγαινε πολύ το χρώμα κι έκρυβε τις άσχημες τριχούλες του, πήγε στο διπλανό χωριό σε ένα πάρτι γενεθλίων. Εκεί, έκπληκτο,   διαπίστωσε πως τα άλλα αρκουδάκια δε φορούσαν μπλούζες και είχαν πολύ όμορφο και απαλό τρίχωμα.  Ρώτησε για να μάθει το μυστικό τους. Εκείνα του απάντησαν :''Πλενόμαστε με ένα ειδικό  τριχοσαμπουάν''. Την άλλη μέρα, πήγε στο πετ σοπ, αγόρασε το ίδιο σαμπουάν, το δοκίμασε και μαζί με αυτό και όλες οι αρκούδες του χωριού του. Το νέο εξαπλώθηκε παντού και όταν γιόρτασε τα δικά του γενέθλια,   όλη η αρκουδοπαρέα       καμάρωνε για το όμορφο άσπρο φυσικό τρίχωμά της.
Από τότε έγινε μόδα στον Βόρειο Πόλο και καμιά μα καμιά άσπρη αρκούδα δεν φοράει ποτέ και για κανένα λόγο μάλλινη μπλούζα.

Μαρία-Δήμητρα Κάσα
Ελπίδα Κατσογιάννη

Γιατί οι πολικές αρκούδες δε φοράνε μάλλινες μπλούζες;
Κάποτε οι πολικές αρκούδες φορούσανε μάλλινες μπλούζες.
Μια μέρα όμως, μια μεγάλη οικογένεια πολικών αρκούδων αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της όταν μια χιονοστιβάδα έπεσε πάνω του και το κατέστρεψε.  Έτσι λοιπόν, οι άστεγες αρκούδες ξεκίνησαν να βρουν ένα ασφαλές μέρος για να μείνουν. Ταξίδεψαν για πολύ καιρό και κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες. Άλλοτε κολυμπούσαν μέσα στον παγωμένο ωκεανό, άλλοτε περπατούσαν στον   κινούμενο πάγο. Οι μάλλινες μπλούζες σιγά σιγά άρχισαν να χαλάνε, να χάνουν το χρώμα τους    και να  σκίζονται.  Όταν τελικά βρέθηκε  ένα κατάλληλο μέρος για να μείνουν οριστικά, αναγκάστηκαν να βγάλουν τα κατεστραμμένα πουλόβερ  καθώς δεν φαίνονταν ωραία πάνω τους. Τότε συνειδητοποίησαν ότι ήταν καλύτερα χωρίς αυτά. Το υπέροχο άσπρο τους τρίχωμα  έλαμπε μέσα στο χιονισμένο τοπίο.
Έτσι από τότε  οι πολικές αρκούδες δεν φοράνε μάλλινες μπλούζες.

Μαργαρίτα Μαρούτσου


Γιατί το καναρίνι τρώει κόκκους από ρύζι;
Κάποτε ήταν ένα μικρό    κίτρινο καναρίνι που κάθε μέρα έτρωγε   σπόρους.  Στην αρχή του φαινόταν νόστιμοι, αλλά μετά από λίγο καιρό συνήθισε και βαρέθηκε την ίδια γεύση. Διαμαρτυρήθηκε στο αφεντικό του, έπαψε να κελαηδάει, έκανε αποχή από το φαγητό  αλλά τίποτα. Πάλι οι ίδιοι άγευστοι σπόροι.
Μια μέρα, το αφεντικό  του ξέχασε την πόρτα του κλουβιού   ανοιχτή και το μικρό καναρίνι βρέθηκε στον έξω κόσμο.
Για καλή του τύχη, καθώς πέταγε χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, έσμιξε με ένα σμήνος από χελιδόνια. Ήταν η εποχή που μετανάστευαν και τραβούσαν για πιο ζεστούς αιθέρες. Μικρό κι ανήμπορο      το  δέχτηκαν στην παρέα τους. Ταξίδεψαν μέρες πολλές κι    έφτασαν κάποτε στη μακρινή Κίνα. Το καναρίνι, κατακίτρινο όσο ποτέ άλλοτε από την εξάντληση, αποφάσισε να μείνει στο Πεκίνο. Οι φίλοι του, τα χελιδόνια, το αποχαιρέτισαν και συνέχισαν το   ταξίδι.
Με τις λιγοστές δυνάμεις που του είχαν απομείνει, προσπάθησε να βρει λίγη τροφή. Ξαφνικά μια ευχάριστη μυρωδιά του τράβηξε την προσοχή κι έκανε να γουργουρίσει πιο δυνατά η άδεια καναρινί κοιλίτσα του. Πάνω σε ένα μπαλκόνι, κάποιος είχε αφήσει ένα μπολάκι     λαχταριστό ρύζι. Πέταξε ως εκεί κι όταν  το δοκίμασε,       του άρεσε τόσο πολύ που κελάηδησε δυνατά και είπε:   ''Ανακάλυψα   μια νέα μοναδική γεύση! Πρέπει όλοι να τη γνωρίσουν ''. Έτσι, από ράμφος σε ράμφος, όλα τα καναρίνια, κι όχι μόνο, έμαθαν για το υπέροχο ρύζι. Το μικρό καναρίνι ήταν πολύ χαρούμενο που μοιράστηκε την ανακάλυψή του.
Από τότε, δεν υπάρχει καναρίνι που να μη τρώει κόκκους από ρύζι!

Πέννυ Καρσάκου
Φλώρα Μαλατάνου

Γιατί οι ελέφαντες οι Ασιατικοί είναι πιο μικροί;
Κάποτε  ζούσε στην Ασία ένας μεγάλος ελέφαντας   με τεράστια αυτιά και μακριά προβοσκίδα. Όλα τα ζώα τον ζήλευαν για το ύψος του και για τη δύναμή του.
Μια μέρα είχε ένα φοβερό  καύσωνα. Τα φυτά άρχισαν να μαραζώνουν, τα ποτάμια να στερεύουν. Όλα τα ζώα ζεσταίνονταν και διψούσαν. Πιο πολύ απ' όλα τα ζώα όμως υπέφερε ο ελέφαντας. Χρειαζόταν περισσότερο νερό και τροφή. Τίποτα από τα δύο δεν υπήρχε. Το μεγάλο του ύψος  από την άλλη δεν του επέτρεπε  να ξαπλώνει κάτω από τα δέντρα και να δροσίζεται. Ήταν απελπισμένος και πίστευε πως δε θα ζούσε για πολύ ακόμα.
Το βράδυ πριν κοιμηθεί, κοίταξε στον ουρανό και διέκρινε ένα αστέρι να πέφτει. Είχε ακούσει πως αν συνέβαινε αυτό, έπρεπε να κάνεις μια ευχή. Έτσι, έκλεισε τα μάτια του και ευχήθηκε να ήταν μικρότερος. Με αυτή την ευχή  αποκοιμήθηκε. Την επόμενη μέρα, όταν ξύπνησε, ένιωθε λίγο περίεργα: όλα του φαίνονταν πιο μεγάλα απ' ότι άλλες φορές. Ενθουσιασμένος με τη σκέψη ότι η ευχή του είχε πραγματοποιηθεί, πήγε να βρει τα άλλα ζώα. Εκείνα απορούσαν που τον έβλεπαν και τον ρωτούσαν πως έγινε τόσο μικρός.   Η μέρα πέρασε γρήγορα. Έπιασε να σουρουπώνει. Σύννεφα πυκνά φάνηκαν στον ουρανό και μια δυνατή βροχή ξέσπασε. Ήταν η δεύτερη ευχή που είχε κάνει  ο   μεγαλόσωμος ελέφαντας στον ύπνο του αυτή τη φορά.  Όλα τα ζώα χάρηκαν και γλέντησαν μέχρι το πρωί.
Από τότε όλοι οι ελέφαντες οι Ασιατικοί γεννιούνται πιο μικροί.
Μαργαρίτα Μαρούτσου



 Το ξωτικό και η πριγκίπισσα
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα τόπο μακρινό ζούσε μια όμορφη πριγκίπισσα.
 Μια μέρα, ένα ξωτικό πέρασε  μπροστά από το παλάτι κι αντίκρισε την όμορφη πριγκίπισσα. Την   ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και θέλησε να την παντρευτεί. Ο βασιλιάς, όταν έμαθε πως ένα ξωτικό αγάπησε την κόρη του  και θέλει να την πάρει  για γυναίκα του, έβαλε δυο φρουρούς να την οδηγήσουν κρυφά, μακριά από το παλάτι, σε ένα απόμερο ατελιέ στη μέση του δάσους. Το μικρό εργαστήρι φύλαγαν δυο τεράστιοι δράκοι. Ολομόναχη η πριγκίπισσα όλη μέρα  ύφαινε κι έκλαιγε.  Και τα δάκρυά της έπεφταν στο χώμα και γίνονταν λουλούδια.
Το ξωτικό κόντεψε  να πεθάνει από τη θλίψη του.   Έβαλε όλα τα ξωτικά να ψάχνουν την αγαπημένη του. Πέρασε καιρός και μια μέρα, του μήνυσε ένα ξωτικό πως άκουσε τα κλάματά της στο βάθος του δάσους.  Μα όταν έφτασε εκεί κι είδε τους δράκους να φράζουν την είσοδο του ατελιέ,  η θλίψη του έγινε ακόμα μεγαλύτερη.
Τον λυπήθηκε τότε η    νεράιδα του δάσους  και έτρεξε να τον βοηθήσει. Έριξε στο πηγάδι δυο μαγικές σταγόνες κι όταν οι δράκοι δίψασαν κι ήπιαν από αυτό νερό, αποκοιμήθηκαν αμέσως.    Τότε η νεράιδα με το μαγικό ραβδί της άγγιξε το  ξωτικό και το μετέτρεψε σε ένα νεαρό πρίγκηπα.  Ο ωραίος νέος μπήκε στο εργαστήρι, πήρε την αγαπημένη του πριγκίπισσα και έφυγαν γρήγορα πάνω σε μία άμαξα που την οδηγούσαν επτά ξωτικά.
 Ο βασιλιάς έμαθε το νέο, κατάλαβε το λάθος του και δέχτηκε  το ζευγάρι στο παλάτι. Κι από τότε  ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.  
         

Έλενα Μανώλη


  Ο  Ευρώταυρος
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια χώρα μακρινή και πλούσια. Όλοι τη ζήλευαν για τις ομορφιές της. Επισκέπτες από όλο τον κόσμο ερχόταν να θαυμάσουν τους ανεκτίμητους θησαυρούς  της: Δημοκρατία, Φιλοσοφία, Τέχνη, Ρητορική, Ποίηση, Θέατρο, Επιστήμες, Γλώσσα....     Κανένας επισκέπτης δεν έμενε παραπονεμένος. Ο καθένας έφευγε φορτωμένος με δώρα. Μερικοί έφταναν στο σημείο να  κουβαλούν στην πατρίδα τους ολόκληρα φορτία από ''αναμνηστικά'' .  Όχι, δεν ήταν κλέφτες(!), ισχυρίζονταν, όταν  τύχαινε να τους κατηγορήσει κανείς . Ήταν απλώς λάτρεις και προστάτες της τέχνης και του πολιτισμού!
Παρά τα δώρα και τα ανυπολόγιστης αξίας ''αναμνηστικά'', τα πλούτη συνέχιζαν να περισσεύουν σε αυτή τη χώρα και οι κάτοικοί της ζούσαν για χρόνια ευτυχισμένοι.
Όμως μια εποχή που ο χειμώνας ήταν βαρύς, έπεσε μια επιδημία. Πολλοί αρρώστησαν κι άλλοι αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα για να μην μολυνθούν.
Η κατάσταση χειροτέρευε. Έτσι ο βασιλιάς έφερε ειδικούς από το εξωτερικό για βοήθεια. Ήρθαν οι καλύτεροι μάγοι, επιστήμονες στο είδος τους για να βρουν το αντίδοτο. Μελέτησαν,  πειραματίστηκαν και τελικά το βρήκαν. Όμως, το αντίδοτο    δεν θα δίνονταν στους ασθενείς χωρίς τίμημα. Η χώρα έπρεπε να στέλνει κάθε χρόνο τους εφτά καλύτερους νέους και τις εφτά καλύτερες νέες για να ταΐσουν τον Ευρώταυρο, το τέρας που κατοικούσε σε ένα λαβύρινθο. Το τέρας γεννούσε χρυσά αυγά και μέσα σ' αυτά υπήρχε το αντίδοτο. Παρά τη συμφωνία όμως, οι μάγοι έδωσαν αυτό το αντίδοτο λίγο λίγο και δεν έφτασε για να σταματήσει το κακό. Κι έτσι την επόμενη χρονιά ζήτησαν άλλα εφτά παιδιά, τα καλύτερα και τα ωραιότερα. Και πάλι το αντίδοτο δεν έφτασε για όλους και η επιδημία έγινε πανδημία.
Την τρίτη χρονιά, ένας νέος όμορφος και γενναίος που δεν άντεχε να βλέπει το τέρας να κατασπαράζει τους συντρόφους του, αποφάσισε και με τη θέλησή του μπήκε στην ομάδα των εφτά για να αντιμετωπίσει τον Ευρώταυρο.
Όταν έφτασε στο λαβύρινθο, συνάντησε την κόρη του φρουρού που φύλαγε το τέρας. Ο έρωτάς τους ήταν κεραυνοβόλος. Η κοπέλα για να βοηθήσει τον αγαπημένο της να βγει από τον λαβύρινθο, του έδωσε ένα κουβάρι κλωστή και του είπε: ''Για να νικήσεις το τέρας, πρέπει να σηκώσεις το βράχο που κρύβει το σπαθί των προγόνων σου και με αυτό να πολεμήσεις. Μέχρι τώρα κανείς δεν κατάφερε να το σηκώσει. Κουβαλάει όλες τις προγονικές αξίες και γι αυτό είναι πολύ βαρύ.''
Αλλά ο νέος άντρας είχε πείσμα και περισσή θέληση και κατάφερε να το βγάλει από το βράχο. Με αυτό μπήκε στο  λαβύρινθο, αγωνίστηκε και νίκησε τον Ευρώταυρο. Πήρε τα αυγά με το αντίδοτο, το μοίρασε δίκαια στους κατοίκους που υπέφεραν. Οι άρρωστοι γιατρεύτηκαν και η χώρα απέκτησε ξανά τη λάμψη της.
Από τότε έζησαν αυτοί καλά κι εμείς, ελπίζουμε, ακόμα καλύτερα.

Μαργαρίτα Μαρούτσου



 Ο γιος του γεωργού, το σάλι, η πούδρα και το μαγικό καθρεφτάκι
Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο   πέρα από τη θάλασσα  κι ακόμη πιο μακριά,  ζούσε ένας γεωργός με το γιο του, το μονάκριβο. Ο γεωργός δούλευε μέρα νύχτα στα χωράφια και τον βοηθούσε ο γιος του που ονειρευόταν να γίνει φαρμακοποιός.  Αλλά εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε πουθενά κανένα φαρμακείο για να δουλέψει ούτε περίσσευαν τα χρήματα για ένα δικό του εργαστήρι. Έτσι πατέρας και γιος ήταν στεναχωρημένοι. 
Ο καιρός περνούσε. Κάποτε έπεσε στη χώρα μεγάλη αρρώστια. Μολύνθηκαν τα τρόφιμα, οι θάλασσες, το νερό της λίμνης.     Ο κόσμος πεινούσε, διψούσε, υπέφερε. Μόνο ένα θαύμα μπορούσε να σώσει τους ανθρώπους.
Ο βασιλιάς  κάλεσε τους υπηκόους του και τους είπε: '' Όποιος από σας καταφέρει να μάθει τι προκαλεί αυτή την αρρώστια και να μας γιατρέψει, θα παντρευτεί την κόρη μου.''
Τ' άκουσε κι ο γιος του γεωργού, εμφανίστηκε μπροστά στο βασιλιά και του είπε με αυτοπεποίθηση:''Ονειρεύομαι να γίνω φαρμακοποιός. Θα ψάξω την αλήθεια και θα τα καταφέρω.'' 
Φεύγοντας από το παλάτι συνάντησε την κόρη του βασιλιά και τον χτύπησε κεραυνοβόλος έρωτας. Εκείνη θέλησε να τον ακολουθήσει. Ο νέος δεν την άφησε, έσκυψε, έκοψε   λουλούδια, έφτιαξε ένα μπουκέτο και της το έδωσε: ''Να με θυμάσαι, της είπε, θα ξαναγυρίσω''. Κι η όμορφη πριγκίπισσα του χάρισε το σάλι της, ένα κουτάκι με την πούδρα της και ένα μαγικό καθρεφράκι.
 Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι του. Περπατούσε για μέρες κι έφτασε τελικά σε ένα άλλο βασίλειο. Εκεί υπήρχαν χωράφια καλλιεργημένα, άφθονο φαγητό και αμέτρητες πηγές με καθαρό νερό. Οι άνθρωποι όμως είχαν όλοι τους παράξενη συμπεριφορά.  Δεν ήξεραν να μιλούν, μόνο να θυμώνουν και να μαλώνουν μεταξύ τους.  Κανένας δεν του έδωσε σημασία. Μονάχα ένας  γέροντας κοντοστάθηκε και του είπε :  ''Αν θέλεις να γίνει η χώρα σου όπως πριν,  πρέπει να περάσεις από τρεις δοκιμασίες: Να διασχίσεις τη γέφυρα του ξωτικού, να νικήσεις τους πολεμιστές με τις μαγικές δυνάμεις και να σκοτώσεις το δράκο.''
 Ο νέος δέχτηκε. Τότε ο γέροντας του έδειξε τη γέφυρα του ξωτικού. Ο γιος του γεωργού προσπάθησε να χτυπήσει το ξωτικό, αλλά   αυτό πετώντας μια από δω και μια από εκεί, απέφευγε τα χτυπήματα και του έκοβε το δρόμο. Χωρίς να χάσει χρόνο έβγαλε το σάλι της αγαπημένης του και σκέπασε  το ξωτικό. Αυτό παραπάτησε, έπεσε πάνω σε ένα δέντρο κι έμεινε αναίσθητο.
Μόλις πέρασε τη γέφυρα εμφανίστηκαν μπροστά του οι   πολεμιστές με τις μαγικές δυνάμεις.   Βγάζει τότε το κουτάκι   της αγαπημένης του με την αρωματισμένη πούδρα και το αδειάζει. Η σκόνη απλώνεται παντού και τυφλώνει τους  ανίκητους πολεμιστές. Μέχρι να ξαναβρούν την όρασή τους οι πολεμιστές  ο γενναίος νέος είχε εξαφανιστεί. 
Στο τέλος, έφτασε μπροστά στο κάστρο όπου έμενε ο δράκος. Κρύφτηκε και φώναξε δυνατά για να τον αναγκάσει να βγει από το άντρο του. Το τέρας σύρθηκε μέχρι την πόρτα. Ακριβώς απέναντι, πάνω σε ένα βράχο, είχε βάλει το μαγικό καθρεφτάκι της πριγκίπισσας. Οι ακτίνες του ήλιου του έπεσαν πάνω του και από την αντανάκλαση     τύφλωσαν τον δράκο.  Καθώς δεν έβλεπε, ο γιος του γεωργού τον χτύπησε δυνατά με το σπαθί του μέχρι που τον αποτέλειωσε. Έβγαλε και μία βλεφαρίδα από τα μάτια του  για να έχει αποδείξεις ότι   νίκησε τον δράκο.
Στη συνέχεια   βρήκε το γέροντα κι εκείνος του έδωσε μια  μαγική συνταγή. Γύρισε στη χώρα του, άνοιξε ένα μεγάλο  εργαστήρι- το φαρμακείο που πάντα ονειρευόταν, κι έφτιαξε τόσα μπουκαλάκια με φάρμακο όσοι και οι ασθενείς της χώρας του. Έριξε  στα χωράφια.   Φύτρωσαν. Έριξε στις λίμνες. Γέμισαν  γάργαρο νερό. Έτσι γιατρεύτηκαν ολονών οι πληγές τους, χόρτασαν φαγητό, ξεδίψασαν.
Τα νέα έφτασαν και στο βασιλιά. Κάλεσε λοιπόν τον άξιο γιο του γεωργού στο παλάτι και του πρόσφερε την κόρη του για γυναίκα όπως του είχε υποσχεθεί. Από τότε  έζησαν αυτοί καλά κι εμείς, ελπίζουμε, ακόμα καλύτερα.

Πέννυ Καρσάκου

Ζαφειρία Πλαταρά,
καθηγήτρια Γαλλικής Γλώσσας
στο 1ο Γυμνάσιο Μαρκοπούλου

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Ποδοσφαιρικός Αγώνας


Αγαπητοί Γονείς και Κηδεμόνες,

Την Κυριακή 21 Απριλίου 2013 και ώρα 17:00μμ,
στο γήπεδο της «ΜΑΡΚΟ»
πραγματοποιήθηκε ο ποδοσφαιρικός αγώνας (5Χ5)
μεταξύ των κοριτσιών
της Α΄ και Β΄ Γυμνασίου.


Ο αγώνας διοργανώθηκε από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Γυμνασίου
όπου είχε ως στόχο τη χαρά των παιδιών, το δέσιμο μεταξύ τους, την επαφή με ένα άθλημα κόντρα στα συνηθισμένα κοριτσίστικα αθλήματα.
Μέσα σε λίγα λεπτά τα κορίτσια μόνα τους οργάνωσαν τις ομάδες, όρισαν αρχηγούς, διάλεξαν προπονητές, διαιτητή, επόπτες. Τους ρόλους αυτούς τους ανέθεσαν σε «έμπειρους» ποδοσφαιρικά συμμαθητές τους. Η ατμόσφαιρα στο γήπεδο μοναδική.
Το παιχνίδι θεαματικό. Τα γκολ έπεφταν βροχή. Η κερκίδα δεν έχανε ευκαιρία να φωνάζει. Το αποτέλεσμα ήταν καλύτερο από ότι αναμενόταν.
Παίκτριες, συμμαθητές και γονείς που παρακολούθησαν τον αγώνα, απόλαυσαν το παιχνίδι. Όλοι έφυγαν από το γήπεδο με ένα τεράστιο χαμόγελο και παρότρυναν το σύλλογο να επαναλάβει παρόμοιες εκδηλώσεις.



Ευχαριστούμε τα παιδιά που συμμετείχαν αλλά και τις οικογένειές τους που ενέκριναν την παρουσία και τη συμμετοχή τους.
Επίσης ευχαριστούμε θερμά το Σύλλογο της ΜΑΡΚΟ που μας παραχώρησαν το γήπεδο, έδωσαν στολές και μπάλες στα παιδιά αλλά και τα συμβούλεψαν για την καλή διεξαγωγή του αγώνα.



Στον αγώνα έλαβαν μέρος:

Παίκτριες
Διαιτητές, Επόπτες και Προπονητές
Άννα Δρίτσα
Σπύρος Αλλαγιάννης
Ιωάννα Ελέζι
Αρμάντο Ελέζι
Μαρία Κιουράνη
Κωνσταντίνος Κυρίτσης
Άννα Κολάγκη
Βασίλης Μαντάλας
Κυριακή Λαμπρινού
Γιάννης Μεθενίτης
Ελένη Σιδέρη
Χριστόφορος Μικιρδιτσιάν
Χρυσάνθη Σουρμπάτη

Τζωρτζίνα Σταύρου

Κυβέλη Ταλιουράκη

Μαριαλένα Ταλιουράκη



Με εκτίμηση
Δ.Σ Συλλόγου Γ&Κ 1ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου


Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget