Ιστολόγιο (blog) της σχολικής εφημερίδας "Εκτός Ύλης" του 1ου Γυμνασίου Μαρκόπουλου. Αληθινό ενδιαφέρον για όλη την ύλη ... όχι μονάχα για τη διδακτέα ...
Σε λίγες μέρες γιορτάζουμε άλλη μια επέτειο του Πολυτεχνείου. Για άλλη μια φορά θα επαναλάβουμε τραγούδια, ντοκιμαντέρ, σχολικές γιορτές... Κι ύστερα; Το απόλυτο τίποτα, τουλάχιστον για τους περισσότερους μαθητές.
Υπάρχει τρόπος να εξαφανίσουμε αυτήν την ανία από τα μάτια των παιδιών;
-Να καταργήσουμε τις σχολικές γιορτές, ακόμα και αυτήν την πορεία, που κάθε χρόνο με πανομοιότυπο τρόπο καταλήγει σε ξέπνοα συνθήματα μπροστά από την Αμερικάνικη Πρεσβεία ή στο γνωστό κλεφτοπόλεμο κουκουλοφόρων και ΜΑΤ μπροστά από το Πολυτεχνείο, λένε πολλοί. Τίποτα από αυτά δεν έχει νόημα.
Ειδικά σε μια νεολαία που δεν έχει ζήσει τίποτα από τα βιώματα της γενιάς του ΄73, που δεν έχει δει τανκς να περιφέρονται στους δρόμους, όλα αυτά τα επαναστατικά μηνύματα μάλλον δεν έχουν να τους πουν τίποτα.
-Και τι με νοιάζει εμένα τι έγινε κάποτε (παρεπιπτόντως, έχουν περάσει 37 χρόνια) στο Πολυτεχνείο; Εγώ σήμερα ζω σε ένα σύστημα που συνεχώς με προδίδει, σε ένα σχολείο που δε μου λέει τίποτα ουσιαστικό, σε μια οικογένεια που δε με ακούει. Τελικά, ποια είναι η δική μου θέση; Είτε μπω στο Πανεπιστήμιο είτε όχι το πιο πιθανό είναι να καταλήξω άνεργος, και μάλιστα σε μια χώρα που, όπως φαίνεται, βαδίζει κατευθείαν στη χρεωκοπία. Το καλύτερο που θα έχω να κάνω σε δέκα χρόνια θα είναι να μεταναστεύσω. Αυτά και άλλα τέτοια -και με το δίκιο του- θα πει ο κάθε έφηβος στην Ελλάδα του 2010.
Τι να αντιτείνει κανείς σε μια τόσο ειλικρινή και γεμάτη αγανάκτηση θέση; Νομίζουμε ότι τα παιδιά στην εφηβία δεν ακούν τίποτα, ότι είναι στο δικό τους κόσμο, γιατί συνήθως δεν αντιδρούν όταν οι μεγάλοι τους μιλάμε. Και τι τους λέμε άλλωστε; Συνήθως τους επικρίνουμε για συμπεριφορές, τους υπενθυμίζουμε τις υποχρεώσεις τους και σχολιάζουμε το ντύσιμό τους. Και βέβαια υποθέτουμε ότι τα παιδιά δεν έχουν σεβασμό και άποψη για τίποτα.
Αν όμως κάποια στιγμή το παιδί νιώσει τόση πίεση και τελικά μας κάνει τη χάρη να εκφραστεί, με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι οι νέοι έχουν άποψη και πολύ μεγαλύτερη συναίσθηση του πού βρίσκονται σε σχέση με τους μεγαλύτερους. Τότε βλέπουμε την οργή και την αγανάκτηση στα μάτια τους, για όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους. Και το σημείο αυτό είναι κρίσιμο: εκείνη τη στιγμή οι περισσότεροι, γονείς ή δάσκαλοι, αρχίζουμε τις στείρες διδαχές: - Πρέπει να σέβεσαι την ιστορία και τους ήρωες...πρέπει... πρέπει...
Τότε, το παράθυρο που για μια στιγμή μόνο άνοιξε μπροστά μας κλείνει ερμητικά και το παιδί παραμένει στο σκοτάδι αυτών των συναισθημάτων. Άλλωστε είναι δύσκολο να καταφέρει κανείς να κρατήσει αυτό το παράθυρο ανοιχτό, αυτά τα μάτια να τον κοιτούν όχι με απαξίωση, αλλά αληθινά, ίσια στα μάτια...
Θα μπορούσαμε όμως να χαμηλώσουμε τους τόνους και να αφήσουμε στην άκρη τις άμυνές μας απέναντι στο παιδί. Τότε θα απελευθερωνόταν από μέσα μας και η δική μας οργή και αγανάκτηση. Θα παίρναμε τα παιδιά από το χέρι και θα τους λέγαμε πως, ναι, δεν έχουμε κανέναν εύκολο δρόμο να τους δείξουμε και καμιά εύκολη απάντηση να τους δώσουμε. Θα παραδεχόμαστε ότι δεν έχουμε κανέναν κόσμο όμορφο κι αγγελικά πλασμένο να τους δώσουμε.
Όμως το πιο σημαντικό θα ήταν πως θα κρατούσαμε ο ένας το χέρι του άλλου. Το πιο σημαντικό θα ήταν πως θα νιώθαμε για μια φορά πως δεν είμαστε αντίπαλοι, πως οι ψυχές μας αγγίζουν η μια την άλλη, πως το κενό μεταξύ μας δεν υπάρχει πια.
Τότε θα μπορούσαμε πολύ απλά εμείς να πούμε στα παιδιά και τα παιδιά να καταλάβουν πως τίποτα στη ζωή δεν κερδίζεται χωρίς αγώνα.
Πως δεν υπάρχει καμιά επανάσταση που δεν ξεκινά από την ψυχή.
Πως η γνώση της ιστορίας του Πολυτεχνείου δεν είναι ένα μάθημα για το σχολείο, αλλά ένα μάθημα για την ίδια τη ζωή...
Πως κι εκείνοι οι φοιτητές πάλευαν τις ίδιες χίμαιρες, είχαν τα ίδια αδιέξοδα.
Πως καθώς στέκονταν μπροστά από τις πόρτες του Πολυτεχνείου και φώναζαν "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία", φώναζαν για αυτά που και σήμερα όλοι θα ήθελαν να φωνάξουν.
Πως ήταν κι αυτοί παιδιά...
Τότε ίσως να απαγγέλλαμε μαζί τη Ρωμιοσύνη του Ρίτσου, θα ακούγαμε μαζί το "Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή..."χωρίς να νιώθουμε ανία...Ίσως και να το σιγοψιθυρίζαμε...
Θα μπορούσαμε...
Προτείνουμε να παρακολουθήσετε το παρακάτω βίντεο
(το οποίο με τρόπο σύγχρονο αναφέρεται στα γεγονότα του Πολυτεχνείου)
"Ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ που με ένα σύγχρονο τρόπο αναφέρεται στα γεγονότα του Πολυτεχνείου του 1973…Ένας νέος βρίσκει τυχαία ξεχασμένα γράμματα της μητέρας του από τις μέρες της εξέγερσης και μέσα από αυτά βιώνει μια πρωτόγνωρη συγκίνηση."
Ως μαθήτρια του 1ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου θα εκφράσω τις απόψεις μου, με βάση αυτά που είδα, σχετικά με την κατάληψη που έλαβε χώρα την Τετάρτη, στις 13 του μηνός.
Καταρχήν θέλω να τονίσω ότι η κατάληψη οποιουδήποτε δημόσιου χώρου είναι παρανομία. Παρόλα αυτά, την Τετάρτη το πρωί έγινε κατάληψη!
Η ψηφοφορία έγινε χωρίς οι εκπρόσωποι του 15μελούς, να ανακοινώσουν τα αιτήματα, προκειμένου να ενημερωθούν οι μαθητές και να ψηφίσουν ανάλογα!! Ουσιαστικά οι περισσότεροι από μας, ψηφίσαμε χωρίς να ξέρουμε τι υποστηρίξαμε και τι απορρίψαμε.
Φαγώθηκαν όλοι λοιπόν, να γίνει κατάληψη και μόλις ανοίξανε οι πόρτες ΕΦΥΓΑΝ ΟΛΟΙ!!!
Για όσους δεν γνωρίζουν, αυτοί που ψηφίζουν υπέρ πρέπει κανονικά να μείνουν στο σχολείο, υποστηρίζοντας τη θέση τους και τα αιτήματά τους.
Ας μην το σχολιάσω καλύτερα…!
Πρέπει επίσης να αναφέρω ότι για τυπικούς λόγους, κατόπιν εορτής, συντάχτηκαν τα αιτήματα, σύμφωνα με όσους ήσαν παρόντες.
Πρώτο αίτημα ήταν ο νόμος του Καλλικράτη(που δεν ισχύει)
και τα υπόλοιπα-με τα οποία εν μέρει συμφωνώ-αφορούσαν τα προβλήματα του σχολείου(τοίχοι, Ι.Ε.Κ, τουαλέτες κλπ).
Για να μην σας τα πολυλογώ, ελάχιστοι ήσαν όσοι έμειναν στο σχολείο και την επόμενη μέρα η κατάληψη δεν συνεχίστηκε.
Με βάση τα παραπάνω θεωρώ απαράδεκτο που δεν ακούστηκαν τα αιτήματα και που έφυγαν οι περισσότεροι μαθητές.
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι η κατάληψη έγινε για να χαθεί το μάθημα της Τετάρτης.
Έτσι πιστεύω ότι είτε το 15μελές τα μπάλωσε με τα αιτήματα για να κατορθώσει το επιθυμητό, είτε υπήρξαν ελάχιστοι που πραγματικά ήθελαν να γίνουν κάποιες διορθώσεις στις βλάβες που υπάρχουν στο σχολείο. Οι μαθητές που επιθυμούσαν διορθώσεις, θα μπορούσαν να είχαν συζητήσει αρχικά με το 15μελές, ύστερα να απαριθμούσαν τα προβλήματα και κατόπιν να απευθύνονταν στον διευθυντή και να βρουν κάποια λύση με δημοκρατικές διαδικασίες.
Εν κατακλείδι, παρ' όλη την αναστάτωση που προκλήθηκε το πρωινό της Τετάρτης, τουλάχιστον ο Δήμος έστειλε εργάτες για να βάψουν τους τοίχους.
Το Εκτός Ύλης καλωσορίζει τη νέα σχολική χρονιά. Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος θα προσπαθήσει να αποτυπώσει στις σελίδες του τις ανησυχίες και τα ενδιαφέροντά σας όσο καλύτερα μπορεί, με στόχο να αποτελέσει το δικό σας λόγο, τη δική σας φωνή στην ενημέρωση, τον προβληματισμό, την ψυχαγωγία και ...κυρίως τη δημιουργία! Μείνετε συντονισμένοι!
Η ιδέα για τη δημιουργία σχολικής εφημερίδας ασφαλώς δεν είναι κάτι καινούριο, αφού πολλά σχολεία ανέκαθεν επιλέγουν τέτοια προγράμματα. Όμως φέτος ήταν η πρώτη φορά που το 1ο Γυμνάσιο Μαρκοπούλου, μέσα από ένα τέτοιο πρόγραμμα, επεχείρησε να προσφέρει στους μαθητές νέα ερεθίσματα για γνώση, έκφραση και δημιουργία, όσον αφορά θέματα που τους απασχολούν και τους ενδιαφέρουν. Αυτή η δραστηριότητα -και μάλιστα μέσα στο χώρο του σχολείου, που κατά παράδοση βαραίνει στην ψυχολογία του μαθητή ως πηγή άγχους, πίεσης, πολλές φορές και απόρριψης- έδωσε τη δυνατότητα στους μαθητές να αυτενεργήσουν, να βιώσουν τη χαρά μιας προσωπικής δημιουργίας, η οποία απετέλεσε ένα κανάλι επικοινωνίας με την υπόλοιπη σχολική κοινότητα και –ευρύτερα- με τον έξω κόσμο.
Β. ΣΤΑΔΙΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
α) Ως το τέλος Οκτωβρίου 2009 συγκροτήθηκε η συντακτική ομάδα της εφημερίδας από μαθητές και των τριών τάξεων και έλαβε χώρα η πρώτη συνάντηση της συντακτικής ομάδας με τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς, κατά την οποία: • συζητήθηκαν ο γενικός σκοπός και οι επιμέρους στόχοι της εφημερίδας • προσδιορίστηκε η διπλή φυσιογνωμία της σχολικής εφημερίδας σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή, καθώς και ο τίτλος αυτής «Εκτός Ύλης». • τέθηκαν ως κριτήρια για την επιλογή των θεμάτων της εφημερίδας η ενημέρωση, ευαισθητοποίηση, αλλά –κυρίως- η έκφραση απόψεων των μαθητών για ό,τι τους αφορά και τους ενδιαφέρει • ορίστηκαν οι θεματικοί άξονες της εφημερίδας σε συνάρτηση με σημαντικά κοινωνικά και εκπαιδευτικά ζητήματα, τον αθλητισμό, τον ελεύθερο χρόνο και την ψυχαγωγία, αλλά και σε σχέση με θέματα που αφορούν ειδικά το εν λόγω σχολείο και την τοπική κοινωνία (π.χ. η ιστορία του σχολικού κτηρίου, τα Λατομεία ), • οι μαθητές ατομικά ή ομαδικά επέλεξαν τα θέματα που τους ενδιέφεραν • δόθηκαν οι απαραίτητες οδηγίες από τους υπεύθυνους καθηγητές για τη διαπραγμάτευση από τους μαθητές των θεμάτων που είχαν επιλέξει: θα έπρεπε να συγκεντρώσουν το απαραίτητο υλικό, να το αξιολογήσουν και να συνθέσουν το άρθρο τους.
β)Ως το τέλος Ιανουαρίου 2010:
• δημιουργήθηκε το ηλεκτρονικό ιστολόγιο της σχολικής εφημερίδας με διεύθυνση http://ektos-ylis.blogspot.com,
στο οποίο έχουν γίνει ως τώρα δεκάδες αναρτήσεις τόσο από μαθητές, όσο και από καθηγητές σχετικά με μια πληθώρα θεμάτων • σε τακτές συναντήσεις της συντακτικής ομάδας με τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς αντιμετωπίστηκαν τα όποια προβλήματα, ελλείψεις ή αδυναμίες παρουσιάστηκαν στους μαθητές κατά τη πραγμάτευση των θεμάτων που προορίζονταν για το έντυπο της σχολικής εφημερίδας • έγινε αξιολόγηση, επιμέλεια και καταμερισμός από τους υπεύθυνους καθηγητές των θεμάτων που θα δημοσιεύονταν στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας
γ) Ως το τέλος Μαρτίου 2010 και σε συνεργασία των υπευθύνων καθηγητών με τη Διεύθυνση του σχολείου, καθώς και με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων:
• η ύλη του πρώτου φύλλου δόθηκε σε τυπογραφείο προς ανάλογη επεξεργασία • ακολούθησαν οι απαραίτητες αλλαγές και διορθώσεις • εκτυπώθηκε το 1ο φύλλο της σχολικής εφημερίδας του 1ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου
δ)Τον Απρίλιο – Μάιο 2010 το πρώτο φύλλο της εφημερίδας του 1ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου: • κυκλοφόρησε εντός σχολείου, αλλά και εκτός (σε άλλα σχολεία, υπηρεσίες, κλπ της περιοχής Μαρκοπούλου) • συμμετείχε στο Διαγωνισμό Μαθητικού Εντύπου που διοργάνωσε η Εφημερίδα «Τα Νέα»
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Δεδομένης της πολύ θετικής ανταπόκρισης των συμμετεχόντων μαθητών και όλης της σχολικής κοινότητας απέναντι στο πρωτόλειο ενός πολλά υποσχόμενου –όπως φαίνεται- συλλογικού έργου αφενός, και του ζήλου με τον οποίο εργάστηκαν οι υπεύθυνοι καθηγητές του προγράμματος αυτού αφετέρου, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ο σκοπός του προγράμματος έχει επιτευχθεί κι ότι το εν λόγω σχολείο δύναται και επιθυμεί να στηρίξει και μελλοντικά αυτή τη νέα προοπτική αυτενέργειας, αυτοέκφρασης και δημιουργίας για τους μαθητές του.
Μπορείτε να διαβάσετε το 1ο τεύχος
της εφημερίδας του σχολείου μας
σε ηλεκτρονική μορφή ...
(παρακάτω βλέπετε μια προεπισκόπιση των πρώτων 8 από τις 16 σελίδες του τεύχους)
Κύκλοι και κυκλοειδή, κύκλοι τέλειοι και ατελείς πλάσματα ενσύρματα, πλάσματα συρμάτινα ... λεπτομέρειες μεγεθυμένες λεπτομέρειες που μοιάζουν με εικόνες από μικροσκόπια χορδές και υπερχορδές, επαναλήψεις, σπείρες και πλοκάμια που κουλουριάζονται
Θα μπορούσαν να είναι βακτηριακοί μικρόκοσμοι υποατομικά σωματίδια δονήσεις και νήματα αυτά τα άπειρα νήματα που ... νηματώνουν τη ζωή και τον κόσμο μας ...
Χαρείται το site της κυρίας Διακομή στη διεύθυνση http://diakomi.com/ και πάρετε μια γεύση από τον μυστηριώδη κόσμο των δημιουργημάτων της.
