Kristen Ashburn: Φωτογραφίες .. του AIDS

Είχε μείνει ορφανός, αφού και οι δύο γονείς του πέθαναν από AIDS,
και η γιαγιά του τον πρόσεχε μέχρι που κι αυτός πέθανε από AIDS ...


Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS ...

Σταφυλόκοκκος

Ο Σταφυλόκοκκος ανήκει στο γένος των βακτηρίων που είναι θετικoί κατά Gram κόκκοι. Κάτω απο το μικροσκόπιο το βακτήριο του σταφυλόκοκκου φαίνεται σε ομάδες που μοιάζουν με τσαμπί σταφυλιού που σχηματίζονται όταν οι κόκκοι διαιρούνται τυχαία.
Το γένος του σταφυλόκοκκου περιλαμβάνει 31 διαφορετικά είδη βακτηρίων. Τα περισσότερα είναι ακίνδυνα και ζούν κυρίως στο δέρμα στη μύτη και στον φάρυγγα.
Οι σταφυλόκοκκοι δεν έχουν έλυτρο, βλεφαρίδες, δεν σχηματίζουν σπόρους και δεν κινούνται. Διακρίνονται στο σταφυλόκοκκο τον χρυσίζοντα, το σταφυλόκοκκο τον λευκό και το σταφυλόκοκκο τον κιτρινόχρωμο.

Οι περισσότερες μολύνσεις απο σταφυλόκοκκο είναι ακίνδυνες και θεραπεύονται με αντιβιοτικά.


















Ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος και άλλοι σταφυλόκοκκοι μπορούν να προκαλέσουν σοβαρότερες μολύνσεις διαφόρων ιστών και οργάνων εκ των οποίων μερικές απειλούν τη ζωή και μπορούν να προκαλέσουν το θάνατο, όπως:
μολύνσεις του δέρματος, μολύνσεις των οστών, μολύνσεις σε πληγές εγχειρισμένων ασθενών, πνευμονία, σηψαιμία.

Η θεραπεία του σταφυλόκοκκου γίνεται με αντιβιοτικά, κυρίως πενικιλλίνη, μεθικιλλίνη, ερυθρομυκίνη και τετρακυκλίνες. Χρειάζεται όμως προσοχή στη χρήση των αντιβιοτικών γιατί ο σταφυλόκοκκος αποκτά γρήγορα ανθεκτικότητα σ` αυτά.

Χαρά Σάρδη, Βιολόγος

Στρεπτόκοκκος (και Μότσαρτ)

Ο στρεπτόκοκκος ενδέχεται να σκότωσε τον Μότσαρτ.
Eκεί καταλήγει η έρευνα σχετικά με τα αίτια του αιφνίδιου θανάτου του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, μόλις στα 35 του χρόνια, στις 5 Δεκεμβρίου 1791.

O στρεπτόκοκκος είναι βακτήριο σφαιρικό που μοιάζει με κόκκο και διακρίνεται σε (α-) ή πρασινίζοντα, σε (β-) ή αιμολυτικό και σε (γ-) που δεν είναι παθογόνος. Ο (α-) βρίσκεται στο στόμα, στη μύτη και το φάρυγγα όλων σχεδόν των ανθρώπων και έχει μικρή παθογόνο δύναμη. Ο (β-) βρίσκεται στον φάρυγγα υγιών ατόμων και προκαλεί αμυγδαλίτιδα, φαρυγγίτιδα, λοίμωξη στο δέρμα, μηνιγγίτιδα και σηψαιμία.













Οι λοιμώξεις από β-αιμολυτικό στρεπτόκοκκο εμφαvίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα σε παιδιά σχολικής ηλικίας (3-15 ετών) και μάλιστα κατά τους χειμερινούς και εαρινούς μήνες ο στρεπτόκοκκος ευθύνεται για το 40% των επεισοδίων φαρυγγίτιδας.
Ο στρεπτόκοκκος μεταδίδεται κυρίως με την άμεση επαφή με τις εκκρίσεις του αναπνευστικού του πάσχοντος, που είναι ιδιαίτερα μολυσματικός κατά τη διάρκεια της οξείας λοίμωξης. Πιστεύεται ότι οι φορείς είναι σχεδόν απίθαvο να μεταδώσουν το στρεπτόκοκκο, ίσως λόγω του μικρού αριθμού των μικροοργανισμών στο φάρυγγα ή την εξαφάνιση τους από τις ρινικές εκκρίσεις.




















Η επίπτωση των δευτερογενών λοιμώξεων μέσα στην οικογένεια είναι αρκετά υψηλή. Υπολογίζεται ότι 25% των αδελφών και 5-20% των ενηλίκων μέσα στην οικογένεια ενός πάσχοντος από στρεπτοκοκκική φαρυγγοαμυγδαλίτιδα θα μολυνθούν με το στρεπτόκοκκο, και ότι 50-80% απ' αυτούς θα αναπτύξουν τη νόσο τις επόμενες εβδομάδες.

Το αποτελεσματικότερο μέτρο για τον περιορισμό των στρεπτοκοκκικών λοιμώξεων αποτελεί η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των πασχόντων. Η χορήγηση του αντιβιοτικού πολύ γρήγορα ελαττώνει τον αριθμό τωv στρεπτοκόκκωv στο φάρυγγα και έτσι τα παιδιά, εφ' όσον βελτιωθούν και κλινικά, μπορούν να επιστρέψουv στη σχολική τάξη 24 ώρες μετά την έναρξη της θεραπείας.

Χαρά Σάρδη, Βιολόγος

Πνευμονιόκοκκος και γρίπη

Ο πνευμονιόκοκκος είναι ένα βακτήριο που αποτελεί μια από τις συχνότερες αιτίες εμφάνισης επικίνδυνων βακτηριακών λοιμώξεων σε παιδιά μεχρι την ηλικία των 5 ετών και ενήλικες άνω των 60 ετών.

Ο πνευμονιόκοκκος επίσης αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες της πνευμονίας. Προκαλεί συχνά και άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος σ’ όλες τις ηλικίες, όπως ωτίτιδα και παραρρινικολπίτιδα.
Η πνευμονιοκοκκική πνευμονία είναι μία από τις συχνότερες μορφές πνευμονίας. Παρατηρείται συνήθως έπειτα από ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος. Τα κυριότερα συμπτώματα της πνευμονίας είναι πυρετός, ρίγος, πόνος στον θώρακα, βήχας με πτύελα και δυσκολία στην αναπνοή.
Η νόσος αντιμετωπίζεται με αντιβιοτική αγωγή, όμως για πολλά άτομα είναι απαραίτητη η εισαγωγή στο νοσοκομείο.

Αναπτύσσουν συχνότερα πνευμονιοκοκκικές λοιμώξεις και συνήθως βαρύτερης μορφής τα άτομα:

• Ηλικίας άνω των 65 ετών.
• Με χρόνια νοσήματα (καρδιοπάθειες, πνευμονοπάθειες, νεφροπάθειες, σακχαρώδη διαβήτη, αυτοάνοσα νοσήματα).
• Με δρεπανοκυτταρική αναιμία.
• Σε κλειστές κοινότητες (γηροκομεία, ιδρύματα χρονίως πασχόντων).
• Παιδιά άνω των 2 ετών με χρόνια νοσήματα.
• Παιδιά μικρότερα των 2 ετών.

Γρίπη και πνευμονιόκοκκος
Η γρίπη είναι μια ιογενής λοίμωξη που προκαλεί αλλοιώσεις στον βρογχικό βλεννογόνο και μείωση τοπικής αντίστασης. Έτσι τα μικρόβια σε κάποιο στάδιο βρίσκουν ευκαιρία να αναπτυχθούν και να προκαλέσουν πνευμονία. Συνεπώς η χρήση του αντιγριππικού εμβολίου, εκτός από τη λοίμωξη, προφυλάσσει και από τις επιπλοκές της.

Το αντιγριπικό εμβόλιο χορηγείται την περίοδο Οκτώβριο/Νοέμβριο.
Η πνευμονιοκοκκική λοίμωξη ευθύνεται για πολλές σοβαρές επιπλοκές, όπως: απώλεια ακοής, σηψαιμία, επιληπτικές κρίσεις και θάνατο σε κάποιες περιπτώσεις.
Η προφύλαξη από την πνευμονιοκοκκική λοίμωξη είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για τη διασφάλιση της υγείας των παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Υπολογίζεται ότι μέχρι και 1 εκατομμύριο παιδιά ετησίως κάτω των 5 ετών πεθαίνουν εξαιτίας του πνευμονιόκοκκου. Αποτελεί τη συχνότερη αιτία των μικροβιακών λοιμώξεων παγκοσμίως και είναι πιο επικίνδυνο για τα βρέφη, τα μικρά παιδιά και τους ηλικιωμένους.

Οι πνευμονιοκοκκικές λοιμώξεις μπορούν μεν να αντιμετωπιστούν με αντιβιοτικά, αλλά σε περιπτώσεις βαριάς λοίμωξης, χρειάζεται νοσηλεία. Ένα ακόμα πρόβλημα είναι η συνεχώς αυξανόμενη αντίσταση του πνευμονιόκοκκου στα κοινά αντιβιοτικά.
Η αιτία για αυτό είναι η ευρεία χρήση αντιβιοτικών, η οποία οδηγεί στον περιορισμό της δράσης τους, γιατί όσο περισσότερο χρησιμοποιείται ένα αντιβιοτικό, το μικρόβιο για το οποίο προορίζεται μπορεί να αναπτύξει μηχανισμούς που να το κάνουν ανθεκτικό σε αυτό.
Γι’αυτό, λοιπόν, συνιστάται η προστασία των παιδιών μέσω εμβολιασμού, καθώς αν δεν ασθενήσουν δεν θα χρειαστούν και αντιβιοτικά

Χαρά Σάρδη, Βιολόγος