Καταστροφή - Αλληλεγγύη

Ενημερωθήτε για τον Μαραθώνιο Αλληλεγγύης για την Αϊτή,
από την ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ.

Πως μπορούμε να βοηθήσουμε;

Λογαριασμοί Τραπεζών
• ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: 169/480023-04
• ALPHA BANK: 115 002002 022472 (διαδικασία Κ03)
• ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: 017 04 00593488
• ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: 5049-045921-741
• EMPORIKI BANK: 66360008
• EUROBANK: 0026.0102.13.0200612226
• ATTICA BANK: 069-54799691
• ΚΥΠΡΟΥ: 000012163468
• GENIKI: 3603003908-9
• CITIBANK: 55 02 346484
• MILLENNIUM BANK: 519829
• ASPIS BANK: 101-03-0006583
• HSBC: 002-066694-130
• PROBANK: 296431012017


Από ΣΤΑΘΕΡΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΟΤΕ ( χρέωση 3,56 € με ΦΠΑ )
• Αριθμός : 901 11 17 17 17

SMS
• Στείλτε τη λέξη "ΑΙΤΗ" με μήνυμα στο 19454 (1,19 € με το ΦΠΑ)

Μέσω της ιστοσελίδας της UNICEF
Κάντε κλικ εδώ
(μπορείτε να συμπληρώσετε τη φόρμα με τα στοιχεία σας)

Εξάρτηση μέχρι θανάτου!

(εικόνα από: http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_21_21/01/2008_219134)

Η εξάρτηση στους υπολογιστές υφίσταται και πιθανόν θα υφίσταται ως υπαρκτό κοινωνικό φαινόμενο στις συγχρονες και στις επομενες εποχες.

Το 88% των παιδιών στην Ελλάδα χρησιμοποιεί τον Η\Υ πάνω από 2 ώρες την ημέρα και το καλοκαίρι ξεπερνάνε τις 4 ώρες καθημερινά.

Απ' ότι παρατηρήται τα παιδιά δεν έχουν κανέναν έλεγχο από τους γονείς για την υπερβολική χρήση στους Η\Υ αφού αυτοί είναι εκείνοι που τους δίνουν καθημερινά λεφτά για να παίξουν σε Internet Cafe όπου οι περισσότεροι από αυτούς ξοδεύουν τα 2/5 τις καθημερινότητάς τους.

Με αυτόν τον τρόπο πολλοί γονείς πιστεύουν πως ξέρουν που βρίσκεται το παιδί τους και ετσί θα μπορούν να το ελέξουν αφού δεν ύπαρχει περίπτωση να ''αποχωριστεί'' τον υπολογιστή.

Αλλά δεν σκέφτονται τις συνέπειες τού να κάθεται ένα παιδί τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Έτσι αφού οι γονείς δεν παραδειγματίζουν τα παιδιά τους λόγω χωρισμού ή απλής άγνοιας,τα παιδιά αφού περνάνε πολλές ώρες στον υπολογιστή παίρνουν ένα παράδειγμα από αυτόν το οποίο δεν είναι τους προσφέρει ενα καλό χαρακτήρα.Ακόμα και έφηβοι και άνθρωποι μεγάλης ηλικίας είναι εξαρτημένοι από τους υπολογιστές και χάλανε πολλές φιλίες εξαιτίας ενώς παιχνιδιού στον υπολογιστή ή ακόμα και μιάς διαφωνίας!

(εικόνα από: http://diadiktyo.edu.gr/press-articles/136-mobile-phones-and-underaged-users)

Όσον αφορά τα κινητά τηλέφωνα, είναι ο δεύτερος σημαντικότερος παράγοντας ελέγχου του μυαλού. Σήμερα τα 5/6,5 δισεκατομμύρια του πληθυσμού του πλανήτη μας χρησιμοποιούν κινητό τηλεφωνο. Άλλοι χρησιμοποιούν το κινητό τους τηλέφωνο μόνο για τα απαραίτητα δηλαδή να πάρουν τήλεφωνο. Άλλοι το χρησιμοποιούν να ακούσουν τραγούδια άλλοι για βίντεο και άλλοι για να κάνουν εντύπωση.

Επιστήμονες και ερευνητές έχουν αποδείξει ότι τα κινητά τηλέφωνα προκαλούν 33% προβλήματα στην ομιλία. Δυτυχώς δεν είναι μόνο αυτό,προκαλούν εγκεφαλικά προβλήματα λόγω της ραδιενέργειας που έχουν.Έτσι αμα μιλάμε στο κινητό με κάποιον άλλον,το κινήτο απέχει μόλις 4 εκάτοστα από τον εγκέφαλο και πρέπει να απέχει τουλάχιστον 2 μέτρα μακριά απο εμάς. Με λίγα λόγια ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί κανονικα μετά απο κάποια μακροχρόνια ομιλία στο κινητό.

(εικόνα από: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=120883)

Η τηλεόραση εκτός από μέσο ενημέρωσης χρησιμοποιείται για ψυχαγωγία κυρίως από παιδιά αλλά και απο ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό από ενηλίκους.Στις μέρες μας,κάθε σπίτι παρέχει τουλάχιστον 1 τηλεόραση.Άλλα σπίτια παρέχουν 1 τηλεόραση σε κάθε ένα δωμάτιο.Υπάρχουν πολλές διαφωνίες ανάμεσα στα παιδιά στο τι πρόγραμμα να δουν στην τηλεόραση.Οι επιστήμονες έχουν επίσης παρατηρήσει πώς ένας άνθρωπος που βλέπει τηλεόραση πάνω απο 4 ώρες την ήμερα,πεθαίνει κάτω απο 70 χρονών.Εκτός απ' αυτό,η τηλεόραση προκαλεί προβλήματα στον όραση σε παιδιά 5-6 ετών που βλέπουν συστηματικά τηλεορασή αρκετές ώρες.

Μάνος Καπαρός Γ'4

Δενδροφύτευση αυλής - Ευχαριστήρια Επιστολή

Ευχαριστήρια επιστολή προς
το Φιλοδασικό Ίδρυμα Σωτηρίου,
το Δήμο Μαρκόπουλου και
τον Κον Νάσσο Νικόλαο

(Κάντε κλίκ στο Full Screen και έπειτα κάντε Zoom)

Ευχαριστήρια επιστολή

Πριν τη δενδροφύτευση	Μετά τη δενδροφύτευση

1o Γυμνάσιο Μαρκόπουλου

Σχολικό Έτος 2009 - 2010

Περίληψη του βιβλίου ''Μόμπυ Ντίκ'' του Χέρμαν Μέλβιλ

Ο Ισμάηλ είναι ένας μοναχικός δάσκαλος,
διευθυντής σε σχολείο, ο οποίος είχε βαρεθεί τη μονοτονία της καθημερινής ζωής.

Το ονειρό του ήταν να φύγει από το Μανχάταν και να ταξιδεύσει ως ναυτικός σε φαλαινοθηρικό για να γνωρίσει εμπειρίες και καινούργιους ανθρώπους.

Κάποια στιγμή το πήρε απόφαση και ξεκίνησε να ζήσει την περιπέτεια.

Στη διαδρομή αυτή γνώρισε τον Κουίκιγκ.

Ο Κουίκιγκ ήταν φαινομενικά ένας άγριος Ινδιάνος αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένας καλός γιγαντόσωμος άνθρωπος.

Έτσι ο δάσκαλος και ο Ινδιάνος έγιναν φίλοι.

Και οι δυό μαζί ταξίδεψαν με το φαλαινοθηρικό Πίκονον.

Στο πλοίο αυτό καπετάνιος ήταν ο Αχάμπ, ένας άντρας με μίσος για την λευκή φάλαινα γιατί εξαιτίας της είχε χάσει το ένα του πόδι.

Αυτό όμως του θόλωνε το μυαλό και πολλές φορές έβαζε σε κίνδυνο το πλήρωμά του.

Έτσι αγνόησε τις απειλητικές προειδοποιήσεις ενός μάντη ότι αν σκότωνε την λευκή φάλαινα θα πέθαναν όλοι.

Τέλος, σε μια σκληρή αναμέτρηση με την άγρια φάλαινα το πλοίο άρχισε να βυθίζεται.
Μοναδικός επιζών ήταν ο δάσκαλος Ισμαήλ που τον διέσωσε ένα άλλο πλοίο που μάζευε <<ορφανούς>> ανθρώπους!

(Χέρμαν Μέλβιλ)

Ο σύγχρονος Έλληνας "αγαπάει" τη φύση

(Θεόφιλος)

Φύση και σύγχρονος Έλληνας:

δυο πράγματα απίστευτα ταιριαστά.

Ένας άνθρωπος, απ' τη στιγμή που θα γεννηθεί ως τη στιγμή που θα πεθάνει, περιτριγυρίζεται από τη φύση, ζει από τη φύση, θάβεται στη φύση.

Έτσι γινόταν από τ' αρχαία χρόνια, έτσι γίνεται και τώρα, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις.
Ο άνθρωπος δεν έπαψε ποτέ να αγαπά τη φύση κι αυτή τον άνθρωπο. Σήμερα, μάλιστα, έχουν καταλήξει να μοιάζουν σαν αντρόγυνο, που έχουν μάθει ο ένας τις συνήθειες του άλλου και δεν τους μένει τίποτε παρά μόνο να τρώγονται σαν τα σκυλιά.

Πώς μια γυναίκα πετά και κανένα πιάτο ή περνά το πάτωμα με σφουγγάρι για να καθαρίσει τις βρωμιές του συζύγου της; Έτσι και η φύση "σφουγγαρίζει" με ένα τσουνάμι τις βρωμιές του "συζύγου" της, του ανθρώπου, και μάλιστα χωρίς καν σφουγγαρόπανο.
Ή πώς ένας άντρας ρίχνει και καμιά "ψιλή" στη γυναίκα του, αν εκείνη κάνει κάτι που δεν του αρέσει; Έτσι και ο άνθρωπος-"σύζυγος" της φύσης κόβει κανένα δέντρο, ρίχνει κάποιο σκουπίδι εδώ κι εκεί, ε, βάζει και καμιά φωτιά, τίποτα το σπουδαίο!

Απλά απαγορεύει στη "σύζυγό του"-φύση να υπάρχει!

Πέρα όμως από το αστείο, το πρόβλημα στη σχέση ανθρώπου-φύσης είναι πως εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε να εκτιμούμε.

Και κοιτάζουμε μόνο πώς θα περνάμε τώρα καλά, ενώ το μετά το αφήνουμε. Όσο κι αν ο άνθρωπος λέει ότι αντιλαμβάνεται τις καταστροφές που έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας του, απλά κοροϊδεύει τον εαυτό του.

Εμείς οι άνθρωποι σαν είδος είμαστε υποκριτές και μονοφαγάδες.

Η φύση ακόμα και σήμερα επιμένει να μας παρέχει τα πάντα, σαν μια μαμά που προσπαθεί με σώμα και ψυχή να βλέπει ευχαριστημένο το παιδί της, ακόμα κι όταν ξέρει ότι κάνει λάθος ή ότι αυτό καταντά εις βάρος της.

Όπως και να το κάνουμε, δεν μπορείς απ' τη μια να λες ότι καταλαβαίνεις πως δεν είναι σωστό - όχι μόνο για τη φύση, αλλά και για την υγεία σου- να πετάς κάτω σκουπίδια και από την άλλη να συνεχίζεις να το κάνεις με σταθερό ρυθμό!

Αυτό δείχνει ότι δεν κατανοείς ουσιαστικά το πρόβλημα, αλλά απλά φορτώνεις άλλη μια κουταμάρα στα δήθεν προβλήματά σου, για να έχεις κάτι να πεις με την κυρα-Χριστίνα απ' το απέναντι μπαλκόνι, με τον κυρ-Τάκη, που αγόρασε ζαντολάστιχα στο συνεργείο δίπλα και με το Μαράκι, που έχει πατήσει τα ενενήντα-φεύγα και λόγω αλτσχάιμερ νομίζει πως κάθε πρωί είναι πάλι παιδούλα.

ΚΟΥΤΑΜΑΡΕΣ!

Πρέπει όλοι να ξυπνήσουμε πραγματικά και να δούμε πως η σχέση μας με τη φύση σήμερα είναι σχέση διαζυγίου!

* Το κείμενο έγραψε μαθητής του Γ1

Κλειστά σχολεία ;;;; Όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω ... διαφωνώ

Η βία εμφανίζεται καμιά φορά ασυγκράτητη, απρόβλεπτη, τρομακτική, η βία και η βία στη βία, όλος αυτός ο μανιασμένος κύκλος, τα λάθη της, οι ενοχές της, ο θυμός της, οι διεκδικήσεις της, το μένος της, η χοντροκοπιά της, η τύφλωσή της, οι φωνές και τα ουρλιαχτά της.

Ανάκατες επιθυμίες, εκδίκηση, ληστρικές καταστροφές, εκφράσεις και εκφραστικότητες αντιφατικές, πολεμικές, ένα δίκτυο πολέμου, όπου όλα αναιρούν όλα τα άλλα, καμία σύμπραξη, καμία ειρήνη, αυτοί που έχουν και αυτοί που δεν έχουν, αναποτελεσματικότητα, χάος, μηδενισμός, κλειστά πανεπιστήμια, κλειστά σχολεία …

Κλειστά σχολεία …

Και ο μεγάλος «παιδαγωγός» η τηλεόραση …





















Με κουκούλες πάμε να καταστρέψουμε, πάμε να χτυπήσουμε και να χτυπηθούμε, να εκδικηθούμε, να κραυγάσουμε, να ληστέψουμε, να κλέψουμε, να αποσπάσουμε, να κάνουμε κακό, να κυριαρχήσουμε, να νικήσουμε, να παλέψουμε με τα γνωστά φαντάσματα, να δημιουργήσουμε καινούργια,

Με κλειστά πανεπιστήμια, με κλειστά σχολεία …

Τι τα θέλουμε τα σχολεία; …

Δεν είναι καλύτερα να κλείσουν τα σχολεία, να κλείσουν όλα, μονάχα η τηλεόραση να μείνει ανοιχτή, να μένει συνεχώς ανοιχτή, Να έχουμε φαγητό στο ψυγείο, games και dvd, να διακόψουμε, να ξεφύγουμε, να κάνουμε διακοπές διαρκείας, να πετάξουμε από πάνω μας αυτή την πίεση και τον ασφυκτικό κλοιό της μη δημιουργικής, της μη παραγωγικής οικονομίας …

Αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν καλά, καλύτερα ίσως από τους γονείς τους, καλύτερα από τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Ποιο θα είναι το μέλλον αυτών των παιδιών; Για πρώτη φορά μια γενιά ελλήνων θα αναγκαστεί να ζήσει χειρότερα …

Το ξέρουν άραγε;

Τι κάνουμε γι’ αυτά τα παιδιά; Το ξέρουν άραγε πόσο δύσκολα είναι, πόσο δύσκολα θα είναι τα πράγματα σ’ αυτή την Ελλάδα που δεν παράγει, που δεν ξέρει να παράγει, που περιμένει και περιμένει το πλήρωμα, το τέλος του χρόνου … που κωλυσιεργεί, που δεν έχει ξεφύγει ακόμα από το μαύρο παρελθόν της, απ’ αυτό το περίεργο σκοτεινό, αυτοκαταστροφικό, σπαρακτικό παρελθόν της …

Το ξέρουν άραγε αυτά τα παιδιά;

Αυτά τα παιδιά που ζουν με τους γονείς τους μέχρι τα τριάντα και τα σαράντα, σε μια σχέση εξαρτητική, συμβιωτική … Δεν βγαίνουν απ’ το σπίτι, δεν μαζεύονται δύο, τρία, τέσσερα μαζί, να μοιράζονται το ενοίκιο, ν’ αρχίσουν να δουλεύουν νωρίς, ν’ αρχίσουν να είναι υπεύθυνα για τη ζωή τους νωρίς …

Όλα έτοιμα, όλα ιδανικά, το φαγητό της μαμάς, τα λεφτά του μπαμπά, όλα πρέπει να είναι έτοιμα, κάποιος άλλος να καθαρίζει να σκουπίζει να προσέχει, μπορούν ελεύθερα να πατούν τους τοίχους του σχολείου, να καταστρέφουν τις καρέκλες, τα θρανία, να κοροϊδεύουν και να ενοχλούν τους συμμαθητές τους, ανώνυμοι, αν και έχουν όνομα, αφού κανείς δεν τους βλέπει, αφού κανείς δεν μπορεί να τους βρεί, να τους δει, να τους τιμωρήσει, αφού δεν υπάρχουν συνέπειες, αφού δεν υπάρχουν όρια, αφού η λειτουργία του σχολείου δεν είναι τόσο γόνιμη, δεν είναι … γονική, δεν είναι συνεπής, δεν είναι διαρκής, δεν είναι εμπνευσμένη, δεν είναι μεγαλειώδης, αλλά κακόμοιρη, ασήμαντη, μικρή,

αφού το θέμα των σχέσεων, το θέμα της κοινωνικής αρμονικής συμβίωσης, το θέμα του σεβασμού και της αποδοχής έρχεται δεύτερο, έρχεται τρίτο, έρχεται τελευταίο …

Στο σπίτι τα πράγματα είναι αλλιώς

Οι γονείς μας είναι εκεί για μας, είναι υπεύθυνοι για μας, εμείς είμαστε ακόμα παιδιά, ανεύθυνα, άνευ ευθυνών, χωρίς ευθύνη, χωρίς ευθύνες βρε παιδί μου, πως αλλιώς να το πω; Οι γονείς μας είναι εκεί για μας.

«Κι εσείς δάσκαλοι και καθηγητές αφήστε μας εμάς τα παιδιά ήσυχα. Άλλωστε στο τέλος τέλος δεν είστε παρά ένα ακόμα κομμάτι του τείχους …»

Ένα ακόμα κομμάτι του τείχους … Ένα τείχος που περιορίζει την ελευθερία μας. Μέρος του τείχους είστε κι εσείς, η γνώμη σας, οι γνώμες σας, οι χαρακτήρες σας, η αγάπη σας και οι συμβουλές σας, οι αξιολογήσεις σας.

Είστε αυστηροί, δεν ξέρετε, δεν ενδιαφέρεστε αληθινά, δεν μας εμπνέετε, δεν μας εμπνέετε αρκετά … Γι’ αυτό κλείνουμε τα σχολεία. Στο σπίτι είναι αλλιώς. Οι γονείς μας είναι εκεί για μας, είναι υπεύθυνοι για μας, εμείς είμαστε ακόμα παιδιά, ανεύθυνα, άνευ ευθυνών, χωρίς ευθύνη, χωρίς ευθύνες βρε παιδί μου, πως αλλιώς να το πω; Οι γονείς μας είναι εκεί για μας.

Κι έπειτα είναι και αυτοί που ποτέ δεν πατάνε σχολείο αλλά εμφανίζονται ξαφνικά όποτε υπάρχει κάποια ευκαιρία και θέλουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και φέρνουν αλυσίδες και λουκέτα και ξενυχτούν και πηδάνε τα κάγκελα και λένε διάφορα με θάρρος και θράσος και μαγκιά, απειλώντας, ξεσηκώνοντας, δρώντας,

κι εμείς άπραγοι, ουραγοί, ακόλουθοι, ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί για να ξεκουραζόμαστε πότε πότε, άλλωστε πώς να υψώσουμε ανάστημα απέναντί τους, πώς να ακουστεί η φωνή μας, που είναι η φωνή μας, έχουμε φωνή; …












(Παρακαλώ μπορείτε να χαμηλώσετε λίγο την τηλεόραση; Νομίζω ότι δεν ακούγομαι … Με ακούτε; … Ναι; … Ωραία … μπορούμε να μιλήσουμε λοιπόν)

Με αφορμή τον εορτασμό για το Πολυτεχνείο ...

Με αφορμή τον εορτασμό της 17ης Νοεμβρίου,
μου ήρθε στο μυαλό και πάλι αυτό το εξαιρετικό ποίημα
του Μιχάλη Κατσαρού.
Πολύ έντονο, πολύ δυνατό ποίημα, μ' αυτόν το καταπληκτικό
"ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε"



Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται
μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός (1920-1998)

















Γνωρίζουμε πως ύστερα από τη λογοκριμένη διμοσίευση της "Διαθήκης",
ο Κατσαρός γράφει το παρακάτω ποίημα, αναφερόμενος σ' αυτή τη λογοκρισία:

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Η διαθήκη μου πρίν διαβαστεί-καθώς διαβάστηκε-
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
οχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.
Η διαθήκη μου για σένα και για σε
χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
από γραφιάδες, πονηρούς συμβολαιογράφους.
Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο.
Εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
τη νέα βουή στα δάση
τον άνεμο τον σκότωσαν
–Τώρα καταλαβαίνω πιά τι έχασα.
Ποιός είναι αυτός που πνίγει.
Και συ λοιπόνστέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
από φωνή
από τροφή
από άλογο
από σπίτι.
Στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.